Osadzki Wierch (1253 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Połoniny Wetlińskiej dostępny znakowanym szlakiem turystycznym — i jeden z tych wierchów, które naprawdę zostają w pamięci. Krótka, kamienista grań z rozległymi widokami na bieszczadzkie pasma sprawia, że każdy wysiłek włożony w dotarcie tutaj jest więcej niż opłacony.

Sam wierzchołek ma charakter otwartej połoniny — trawiaste, bezleśne przestrzenie typowe dla Bieszczadów Zachodnich. Stoki są strome i usiane grehotami (rumowiskiem skalnym), a grzbiet tworzy wyraźny punkt zwrotny: patrząc od wschodu, kierunek grzbietu zmienia się tu z NE-SW na NW-SE. Na zachód odchodzi boczny grzbiet kulminujący w Hnatowym Berdzie. Panorama z Osadzkiego Wierchu obejmuje okoliczne pasma Bieszczadów oraz Góry Sanocko-Turczańskie — w dobrej widoczności widok sięga daleko w głąb ukraińskich Karpat. Latem połonina mieni się zielenią i kwiatami, jesienią płonie rudymi i złotymi barwami, a zimą — pokryta śniegiem i okuta lodem — wymaga już większej ostrożności.

• Przełęcz Orłowicza — Główny Szlak Beskidzki (GSB), ok. 1 h podejścia (zejście ok. 45 min), umiarkowane trudności
• Schronisko 'Chatka Puchatka' — Główny Szlak Beskidzki (GSB), ok. 50 min w obie strony, umiarkowane trudności

• Szczyt leży na Głównym Szlaku Beskidzkim — najpopularniejszym długodystansowym szlaku polskich Beskidów.
• Najbliższa baza noclegowa to schronisko 'Chatka Puchatka' na Połoninie Wetlińskiej — jedno z najbardziej znanych schronisk w Bieszczadach.
• Osadzki Wierch jest drugim co do wysokości szczytem Połoniny Wetlińskiej; najwyższy, Roh (1255 m), nie jest dostępny znakowanym szlakiem.

To właśnie na Osadzkim Wierchu grzbiet Połoniny Wetlińskiej wykonuje charakterystyczny 'łokieć' — zmianę kierunku widoczną wyraźnie na mapach i wyjątkowo dobrze odczuwalną podczas wędrówki grzbietowej przez tę piękną połoninę.