Orla Baszta (2177 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów we wschodniej grani Świnicy — jej sylwetka przypominająca ruinę średniowiecznej baszty jest rozpoznawalna z daleka. To punkt obowiązkowy dla wszystkich, którzy mierzą się z legendarną Orlą Percią, a widok z wierzchołka, choć częściowo zasłonięty przez Kozi Wierch i Buczynowe Turnie, nagradza wysiłek niepowtarzalną panoramą Tatr Wysokich.

Szczyt leży między Orlą Przełączką Niżnią a Buczynowym Karbem. Na południe jego ściany opadają do Dolinki Buczynowej, na północ ku Pańszczycy. Latem to teren wymagający skupienia i odporności na ekspozycję — skalne ściany robią wrażenie o każdej porze dnia. Zimą rejon staje się domeną doświadczonych alpinistów: pierwsze zimowe wejście odnotowano dopiero w marcu 1910 roku.

• Orla Perć (szlak czerwony) — szlak prowadzi od strony Granackiej Przełęczy przez Orlą Przełączką Niżnią pod wierzchołek Orlej Baszty, omijając go od południa; bardzo trudny, częściowo przewieszony komin na odcinku zejścia na Pościel Jasińskiego; wymagane doświadczenie w terenie eksponowanym.

• Orla Perć to jeden z najtrudniejszych technicznie szlaków turystycznych w polskich Tatrach — wymagane dobre przygotowanie i obycie z ekspozycją.
• Na odcinku pod Orlą Basztą doszło do śmiertelnych wypadków; należy zachować szczególną ostrożność.
• Wspinaczka skalna dozwolona wyłącznie od strony Dolinki Buczynowej; dostępnych jest kilkanaście dróg o trudności od II do VI stopnia w skali tatrzańskiej.

Nazwę 'Orla Baszta' nadał ok. 1901 roku poeta Franciszek Henryk Nowicki, zainspirowany kształtem turni przypominającej ruinę baszty. Pierwsze turystyczne wejście latem zaliczył samotnie Janusz Chmielowski 26 sierpnia 1902 roku — chwilę przed liczniejszą grupą.