Niżni Kostur (2055 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które kryją w sobie prawdziwą dzikość — leży w grani głównej Tatr Wysokich, w obrębie Liptowskich Murów, i jak dotąd pozostaje poza zasięgiem oficjalnych szlaków turystycznych. To miejsce dla tych, którzy cenią sobie ciszę, surowość gór i poczucie odkrywania czegoś autentycznie nieturystycznego.

Szczyt stoi na granicy polsko-słowackiej i wyznacza punkt, w którym główna grań zmienia kierunek — ze wschodniego (od Kotelnicy) na południowo-wschodni (ku Szpiglasowemu Wierschowi). Od słowackiej strony zbocza są trawiaste i łagodne, opadają w stronę Doliny Ciemnosmreczyńskiej. Na polską stronę natomiast opada z Niżniego Kostura wyraźna, długa grzęda prowadząca w okolice Czarnego Stawu — oddziela ona Szpiglasową Kotlinkę od depresji biegnącej z Czarnej Ławki. Lewe stoki tej grzędy są łagodne, trawiasto-piarżyste, prawe opadają już stromymi ściankami. Zimą cały masyw nabiera charakteru poważnego terenu wspinaczkowego — pierwsze zimowe wejście miało miejsce dopiero w kwietniu 1925 roku.

Od Niżniego Kostura oddziela sąsiednią Czarną Kotelnicę Czarna Ławka, a od Wyżniego Kostura — Niżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m).

• Ze względu na brak oficjalnych szlaków turystycznych szczyt nie jest udostępniony turystycznie — zarówno od strony polskiej, jak i słowackiej. Wejście możliwe wyłącznie w ramach dozwolonych form turystyki kwalifikowanej i po odpowiednim przygotowaniu.

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej i wchodzi w skład obszaru Liptowskich Murów — całkowicie zamkniętego dla ruchu turystycznego.
• Wejście bez zezwolenia jest niedozwolone zarówno po stronie polskiej (TPN), jak i słowackiej (TANAP).

Na skałach Niżniego Kostura rośnie skalnica odgiętolistna — wyjątkowo rzadka roślina, w Polsce notowana zaledwie na kilku stanowiskach, wyłącznie w Tatrach. To jeden z botanicznych skarbów tej dzikiej i mało uczęszczanej grani.