Miedziane (2233 m n.p.m.) to masywny, dziki szczyt w polskich Tatrach Wysokich, skrywający się między Doliną Pięciu Stawów Polskich a Doliną Rybiego Potoku. To miejsce z charakterem — odcięte od turystycznych szlaków, otoczone surowym, skalisto-trawiastym krajobrazem, który od lat pozostaje niemal nienaruszony.

Grań Miedzianego ciągnie się przez około 1400 metrów od Szpiglasowej Przełęczy do Marchwicznej Przełęczy, tworząc wyjątkowo wyrównaną linię z rozległymi widokami w obie strony. Zbocza opadające ku Dolinie Rybiego Potoku są zbite i lite skalnie, po drugiej stronie — bardziej kruche i urwiste. Na stokach uwagę przyciągają charakterystyczne formacje skalne: Filar z Orłem, Miedziany Bastion czy Kieszonkowe Turnie. Hruby Piarg, największy stożek piargowy w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, leży u podnóża północno-zachodnich stoków. Latem krajobraz jest surowy i majestatyczny, jesienią skały nabierają głębokich barw, a zimą szczyt przemienia się w poważne wyzwanie alpinistyczne.

• Dawniej szczyt był udostępniony turystom, jednak obecnie Miedziane znajduje się w strefie ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego i wejście dla zwykłych turystów jest niedozwolone. Obszar dostępny jest wyłącznie dla taterników z odpowiednimi uprawnieniami.

• Miedziane od 1956 roku objęte jest ochroną ścisłą — wstęp dla turystów jest zakazany. Na szczyt mogą wchodzić jedynie taternicy w ramach wspinaczki.
• Na stokach odnotowano stanowiska rzadkich gatunków roślin, m.in. wełnianeczki alpejskiej, skalnicy odgiętolistnej i przymiotna węgierskiego.

Nazwa szczytu nie jest przypadkowa — w XVIII wieku prowadzono tu wydobycie miedzi, a w XIX wieku z wierzchołka namalowano słynną Panoramę Tatr, wystawianą w Warszawie. Pierwsze odnotowane wejście turystyczne miał Franciszek Herbich w 1832 roku.