Marusarzowa Turnia (2075 m n.p.m.) to wyraźna, skalista kulminacja w Żabiej Grani w Tatrach Wysokich, dumnie stojąca na granicy polsko-słowackiej. To miejsce, które przyciąga wzrok — szczególnie efektowna jest jej wschodnia ściana, opadająca pionowo niemal 30 metrów ku Dolinie Żabich Stawów Białczańskich.

Turnia tkwi pomiędzy Marusarzową Przełączką a Owczą Przełęczą, tworząc charakterystyczny punkt orientacyjny w grani. Od zachodu odchodzi od niej skaliste żebro z trzema turniczkami, rozdzielające Owczy Żleb od Marusarzowego Żlebu — krajobraz surowy i dziki, typowy dla tej części Tatr. Jesienią skały nabierają ciepłych barw, zimą i wiosną dominuje śnieg i lód, latem zaś ściana prezentuje się w pełnej krasie szarych granitowych płyt.

• Wschodnie (słowackie) stoki Marusarzowej Turni znajdują się w strefie ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego — wstęp dla turystów i taterników jest tam zamknięty.
• Zachodnie (polskie) stoki leżą poza rejonami dopuszczonymi do uprawiania taternictwa — wejście możliwe wyłącznie na południe od Białczańskiej Przełęczy, tylko dla taterników w ramach obowiązujących przepisów.

• Marusarzowa Turnia nie jest szczytem turystycznym — brak znakowanych szlaków prowadzących na wierzchołek.
• Wschodnie stoki leżą w zamkniętym obszarze ochrony ścisłej słowackiego TPN.
• Polskie stoki dostępne są wyłącznie dla taterników, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Tatrzańskim Parku Narodowym.
• Pierwsze odnotowane wejście miało miejsce 26 lipca 1905 r. — Janusz Chmielowski i Károly Jordán z przewodnikiem Jędrzejem Marusarzem.

Nazwa turni i pobliskiej przełęczy została nadana w 1954 roku, by uczcić pamięć Jędrzeja Marusarza — legendarnego górala, przewodnika tatrzańskiego i ratownika górskiego, który jako pierwszy poprowadził tu zdobywców szczytu.