Mały Regiel (1141 m n.p.m.) to niepozorne, w całości zalesione wzniesienie reglowe w Tatrach Zachodnich, które kryje w sobie więcej, niż sugeruje skromna nazwa. Leżące między dolną częścią Doliny Kościeliskiej a Stanikowym Żlebem, stanowi naturalne zamknięcie północno-zachodniej grani Małołączniaka — miejsce, gdzie Tatry zmiękczają swój charakter, a las szumi spokojnie przez cały rok.

Stoki Małego Regla pokrywają świerki, buki i jodły, a wśród nich — co rzadkie i cenne — rosną reliktowe sosny, pamiętające dawniejsze składy tutejszych lasów. Północno-zachodnie zbocza są wyraźnie przerzedzone, co nadaje okolicy nieco inny, bardziej otwarty charakter. Od północy u podnóża wzniesienia biegnie Droga pod Reglami, a zachodnie stoki opadają ku malowniczej polanie Wyżnia Kira Miętusia. Szczególnie warto zwrócić uwagę na skalną ścianę przy północnym skraju polany — to wschodnie wrota Niżniej Kościeliskiej Bramy, zwanej też Bramą Kantaka, efektowne wapienno-dolomitowe urwisko. Po obfitych deszczach żleby sprowadzają ze stoków rwące potoki, które od wieków nanoszą na polanę gruz skalny, tworząc charakterystyczne stożki napływowe.

• Droga pod Reglami (szlak pieszy, rowerowy i narciarski) — wiedzie północnymi podnóżami Małego Regla; to jedyna znakowana trasa w pobliżu szczytu.

• Przez sam szczyt nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne — wzniesienie jest dostępne jedynie od strony Drogi pod Reglami.
• W zachodnim zboczu Małego Regla znajduje się jaskinia Schron w Małym Reglu — warto mieć to na uwadze podczas wędrówki w tym rejonie.
• Teren leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków.

Budujące Małego Regla piaskowce, zlepieńce i numulitowe wapienie to zapis pradawnych mórz, które przykrywały te tereny miliony lat temu — geologiczna historia zapisana w każdej skale pod stopami.