Mały Kieżmarski Szczyt (2513 m n.p.m.) to jeden z najbardziej fascynujących szczytów słowackich Tatr Wysokich — choć nieco skromniejszy od sąsiedniego Kieżmarskiego Szczytu, kryje w sobie coś, czego tamten nie posiada: największą koncentrację dróg wspinaczkowych w całych Tatrach. Jego potężna ściana północna, opadająca ku Zielonemu Stawu Kieżmarskiemu, od dekad przyciąga wspinaczy marzących o przygodzie w skali alpejskiej.

Szczyt należy do masywu Kieżmarskich Szczytów i zbudowany jest z granitów. Ściana północna liczy około 900 metrów wysokości i jest jedną z najwyższych ścian w Tatrach — latem skalna i wymagająca, zimą lodowa i surowa. Widok ze szczytu jest nieco ograniczony w porównaniu z sąsiednim Kieżmarskim Szczytem, ale sama droga na wierzchołek, prowadząca przez dziką i urozmaicona grań, wynagradza to z nawiązką. Wokół rozciągają się doliny: Zielona Kieżmarska od północy, Dzika od zachodu i Huncowska od południowego wschodu.

• Wyżnia Kieżmarska Przełęcz — podejście południową granią; najdogodniejsza i najpopularniejsza droga na wierzchołek.
• Rakuska Przełęcz — podejście północno-wschodnią granią; drugi z zalecanych wariantów.

• Wejście na szczyt jest możliwe wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika tatrzańskiego.
• Ściana północna oferuje około 110 dróg wspinaczkowych o trudności od II do VIII+; łączna deniwelacja wszystkich dróg wynosi ok. 45 km.
• Szczyt leży po stronie słowackiej — obowiązują przepisy słowackich Tatrańskiego Parku Narodowego (TANAP).

Wiesław Stanisławski w 1933 roku opisywał północną ścianę Małego Kieżmarskiego Szczytu jako największą otchłań Tatr — i choć minęło niemal sto lat, wrażenie, jakie robi ta ściana, pozostaje równie przytłaczające.