Mały Jaworowy Szczyt (2385 m n.p.m.) to masywny wierzchołek w sercu Wysokich Tatr, tworzący razem z Jaworowym Szczytem jeden z najbardziej charakterystycznych duetów w tej części gór. To miejsce dla tych, którzy szukają prawdziwej tatrzańskiej przygody — dostępne wyłącznie z przewodnikiem górskim, dzikie i nieokiełznane.

Szczyt leży w głównej grani Wysokich Tatr, między Świstowym Szczytem (2383 m) a Jaworowym Szczytem (2418 m). Od strony północnej opada potężną ścianą — słynnym 'Jaworowym Murem' — do Doliny Jaworowej, od południa zaś stromą ścianą do Wielkiej Doliny Zimnej. Widoki z wierzchołka są panoramiczne: w zasięgu wzroku znajdziesz szczyty Tatr Wysokich, grań Tatr Bielskich, a przy dobrej pogodzie także Beskidy Orawskie i szczyty południowej Polski. Zimą skały są tu twardsze i mniej kruche, co doceniają wspinacze.

• Tatrzańska Javorina (północne podejście) — szlak zielony, przez Zadnią Dolinę Jaworową i Siodełko do Schroniska Téryego — podejście trudne, tylko z przewodnikiem
• Od Schroniska Zbójnickiego (południowe zbocze) — szlak żółty, od rozgałęzienia Pod Siodełkiem — trudne, tylko z przewodnikiem

• Wejście na szczyt jest możliwe wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika górskiego
• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz na granicy dwóch rezerwatów przyrody: Doliny Jaworowej i Dolin Zimnych
• Skały są często kruche — zimą trasa jest bezpieczniejsza ze względu na lepszą spoistość skał
• W pobliżu: Schronisko Zbójnickie (od południa) oraz Schronisko Téryego (od strony Siodełka)

Pierwszego wejścia dokonali w 1902 roku K. Englisch z matką Antonią oraz Jan Hunsdorfer — i to właśnie od imienia Antonia pochodzi jedna z dawnych nazw szczytu: 'Antonienspitze'. Tragiczne dzieje prób zdobycia północnej ściany z 1910 roku, gdy zginął S. Szulakiewicz, a ratujący go K. Bachleda spadł ze ściany, na zawsze wpisały się w historię tatrzańskiej wspinaczki.