Malinowska Skała (1152 m n.p.m.) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów Beskidu Śląskiego — węzłowy punkt, w którym spotykają się szlaki, granice trzech miejscowości i dwie historyczne krainy: Małopolska i Śląsk. To nieduży, ale wyjątkowo charakterystyczny wierzchołek, który nagradza wędrowca zarówno interesującą geologią, jak i poczuciem, że stoi się w samym sercu beskidzkiego świata.

Krajobraz wokół szczytu zmienia się z porą roku — latem zielone zbocza i cieniste lasy zapraszają do spaceru, zimą śnieżna grań tworzy bajkowy widok. Teren jest umiarkowanie wymagający, dobrze oznakowany i dostępny dla aktywnych turystów w każdym wieku. Na stokach góry biją źródła aż trzech cieków wodnych: Malinki, Malinowskiego Potoku i rzeki Żylicy.

• Przełęcz Salmopolska (Szczyrk) — szlak przez Malinów, ok. 1 godz. 15 min, umiarkowany
• Duże Skrzyczne — szlak graniowy, ok. 1 godz. 10 min, umiarkowany
• Barania Góra — szlak przez Malinowskie Siodło i Zielony Kopiec, ok. 2 godz. 10 min, umiarkowanie wymagający
• Ostra przez Kościelec — ok. 2 godz., umiarkowanie wymagający

• Wychodnia skalna (tzw. Malinowska Skała) jest pomnikiem przyrody nieożywionej od 1977 r. — wspinaczka boulderowa na niej jest zabroniona.
• Na północno-zachodnich stokach znajduje się naturalny, całoroczny stawek o średnicy ok. 10 m — rzadkość w Beskidach.
• W pobliżu szczytu zlokalizowana jest Jaskinia Malinka (korytarze o długości 16 m, odkryta w 1979 r.).

Warto zatrzymać się przy wychodni skalnej około 60 m na północ od szczytu — ta rozczłonkowana, ambonoształtna skała z głębokimi niszami wietrzeniowymi trafiła na okładki niemal wszystkich beskidzkich przewodników i jest prawdziwą ikoną tej części gór.