Mała Koszysta (2014 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wysuniętych na północ dwutysięczników tatrzańskich — granitowy szczyt oddzielający Dolinę Waksmundzką od doliny Pańszczycy. To miejsce dla tych, którzy szukają dzikiej, nietkniętej Tatrzańskiej przyrody z dala od tłumów.

Masyw zachwyca surowością granitowego krajobrazu pokrytego trawą, z reliktowymi lasami świerkowymi z limbami — stanowisko limby na Małej Koszystej jest jednym z najwyżej położonych w Polsce. Wiosną i latem zbocza kryją rzadkie rośliny spotykane w Polsce wyłącznie w Tatrach: goryczuszkę lodnikową, głodka mroźnego czy wierzbę oszczepowatą. Jesienią szczyt prezentuje się szczególnie malowniczo, a w zimowej szacie nabiera alpejskiego charakteru. W rejonie regularnie przebywają niedźwiedzie, co nadaje temu miejscu dodatkowy, dziki wymiar.

• Polana Waksmundzka — historyczna droga przez grzbiet opadający na Waksmundzką Przełęcz (1418 m); szczegółowy czas i kolor szlaku nieznany — brak aktualnych oznakowanych tras.

• Mała Koszysta jest obszarem ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego — nie prowadzą przez nią żadne oficjalne szlaki turystyczne. Wejście wymaga świadomości obowiązujących przepisów ochrony przyrody.
• W rejonie masywu znajdują się jaskinie: Jaskinia Koszowa, Wyżnia Koszowa Dziura i Koszowa Dziura.

Pierwszego zimowego przejścia przez Małą Koszystą dokonali Witold Henryk Paryski i Stanisław Krystyn Zaremba w dniach 17–18 kwietnia 1931 roku — to jeden z pionierskich wyczynów w historii zimowego taternictwa.