Lutjańska Hołycia (1375 m n.p.m.) to jeden z charakterystycznych szczytów Grzbietu Połonińskiego w ukraińskich Karpatach — wąski grzbiet rozciągający się z południowego wschodu na północny zachód, który nagradza wędrowców otwartymi połoninami powyżej granicy lasu. Jeśli szukasz spokojnego szczytu z dala od turystycznych tłumów, to właśnie tu powinieneś zajrzeć.

Góra ma wyraźny charakter: zalesione dolne partie ustępują miejsca rozległym halnym łąkom — połoninom — które latem mienią się dziką roślinnością, a jesienią płoną złotem i czerwienią. Północno-wschodnie stoki są bardzo strome, co nadaje górze pewnej surowości. Na południowy wschód rozciąga się widok na masyw Połoniny Riwnej, a u południowo-zachodniego podnóża bierze początek rzeka Bystrycia, lewy dopływ Lutjanki. Szczyt leży na południe od wsi Luta w rejonie Wielkoberezniańskim obwodu zakarpackiego.

• Wieś Luta (rejon Wielkoberezniański) — punkt startowy po stronie północnej; trasa prowadzi przez zalesione stoki ku otwartym połoninom; trudność: umiarkowana do wymagającej ze względu na strome północno-wschodnie zbocza.

• Szczyt położony jest w pobliżu granicy ze Słowacją — przed wycieczką warto sprawdzić aktualne przepisy dotyczące poruszania się w strefie przygranicznej.
• Okolica Połoniny Riwnej na południowy wschód od szczytu stanowi cenny obszar przyrodniczy — zachowaj szczególną ostrożność wobec dzikiej fauny.

Nazwa 'Hołycia' pochodzi od słowa oznaczającego 'gołą', czyli pozbawioną lasu przestrzeń — i rzeczywiście, otwarte połoniny na szczycie to znak rozpoznawczy tej góry od wieków.