Ładowanie mapy…
Lubogoszcz (968 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wyrazistych szczytów Beskidu Wyspowego — samotna, masywna góra otoczona głębokimi dolinami Raby i Mszanki, która góruje nad Mszaną Dolną i okolicznymi wsiami. To idealne miejsce dla tych, którzy szukają spokojnej wędrówki z dala od tłumów i chcą poczuć prawdziwy, dziki charakter Beskidów.
Grzbiet Lubogoszcza jest długi i lesisty — powyżej 500 m n.p.m. szczyt pokrywa cenny drzewostan iglasty, którego nasiona trafiają nawet do centralnego banku nasion. Widoki otwierają się głównie z dolnych partii szlaków i miejsc po wiatrołomach, bo dawna polana przy wschodnim wierzchołku zdążyła już zarość. W niższych partiach góra skrywa dwa stawki — Żabie Oko i Morskie Oko — oraz, według miejscowych opowieści, aż 99 źródełek. Zimą las jest spokojny i pełen śniegu, wiosną budzą się liczne potoki i jary. Jesień to szczególnie malownicza pora — złote kolory lasu kontrastują z ciemnymi grzbietami sąsiednich pasm.
Jak dotrzeć na szczytGóra od wieków otoczona jest bogatą warstwą legend — o czartach, utopkach, płanetnikach i boginkach. Na północnych stokach, nad Kasiną Wielką, znajdziecie tajemnicze miejsce zwane Zamczyskiem lub Gródkiem — nazwa sugeruje dawny gród, choć archeolodzy nie potwierdzili tej teorii. To właśnie ta nutka tajemniczości sprawia, że Lubogoszcz zostaje w pamięci długo po zejściu ze szczytu.