Łopata (1957 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Tatr Zachodnich, które nagradzają wędrowców rozległymi panoramami, nie żądając przy tym ekstremalnego wysiłku. Leżąc w głównej grani między Wołowcem a Jarząbczym Wierchem, stanowi świetny punkt na szlaku graniowym — z widokami, które długo zostają w pamięci.

Ze szczytowych partii Łopaty roztacza się widok na Rohacze, Jamnickie Stawy, Dolinę Chochołowską i Jamnicką, a w pogodne dni sięga aż po Liptów i Niżne Tatry. Północna strona szczytu zapada się stromymi skalnymi ścianami ku kotłom lodowcowym Dziurawe i Jarząbcza Rówień, u których podnóża leżą rozległe piargi — krajobraz surowy i dziki. Stoki południowe, opadające ku słowackiej Dolinie Jamnickiej, są znacznie łagodniejsze i w dużej części trawiaste. Czerwony Wierch — północna grań Łopaty — rozdziela Dolinę Chochołowską Wyżnią od Doliny Jarząbczej, a jego zbocza pokrywa mozaika hal i kosodrzewiny. Latem to raj dla miłośników panoram, jesienią zaś zbocza płoną barwami, które robią wrażenie nie mniejsze niż sam widok z grani.

• Z Wołowca — czerwony szlak granią główną Tatr, ok. 2 h, umiarkowany. Szlak trawersuje południowy stok Łopaty, omijając jej wierzchołek.
• W kierunku Jarząbczego Wierchu — kontynuacja czerwonego szlaku, ok. 1:45 h w stronę powrotną, umiarkowany.

• Przez szczyt przebiega granica polsko-słowacka — szlak granią jest jednocześnie przejściem granicznym.
• Szlak czerwony omija wierzchołek Łopaty, trawersując jej południowy stok — wejście bezpośrednio na czubek wymaga zejścia ze znakowanej trasy.
• Od strony północnej (polskiej) wymagane jest posiadanie Tatrzańskiej Karty Wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Co ciekawe, nazwa 'Łopata' nie ma ludowego pochodzenia — nie była używana przez pasterzy i jej etymologia pozostaje do dziś niewyjaśniona. To jeden z nielicznych tatrzańskich szczytów, którego imię skrywa zagadkę.