Liptowskie Mury to jeden z najbardziej charakterystycznych odcinków głównej grani Tatr — surowa, skalista grań oddzielająca polskie Podhale od słowackiego Liptowa. To miejsce dla tych, którzy szukają dzikiej, wysokogórskiej atmosfery z dala od zatłoczonych szlaków.

Grań ciągnie się od Szpiglasowego Wierchu (2172 m n.p.m.) aż po Gładką Przełęcz (1994 m n.p.m.), tworząc poszarpaną linię szczytów i przełęczy — Kosturów, Ławek i Kotelnicy. Po polskiej stronie zbocza opadają ku malowniczej Dolinie Pięciu Stawów Polskich, po słowackiej — ku Dolinie Koprowej i Dolinie Piarżystej. Panoramy z grani są rozległe i surowe: skalne ściany, turkusowe stawy w dole i otwarta przestrzeń po horyzont. Latem grań oferuje niepowtarzalne widoki i ciszę, zimą i wiosną staje się poważnym wyzwaniem alpinistycznym — pierwsze zimowe przejście odcinka od Czarnej Ławki po Szpiglasowy Wierch odbyło się dopiero w kwietniu 1925 roku.

• Dolina Pięciu Stawów Polskich (schronisko) — podejście na Szpiglasową Przełęcz i dalej granią, trudność: wymagająca, teren skalny bez znakowanego szlaku na całej długości grani.
• Od strony słowackiej przez Dolinę Koprową — dostęp do dolnych partii grani od przełęczy Gładka.

• Grań Liptowskich Murów nie jest w całości udostępniona znakowanymi szlakami — większość przejść wymaga doświadczenia w terenie nieubezpieczonym.
• Odcinek na Szpiglasową Przełęcz jest dostępny szeroką ścieżką zwaną 'ceprostradą', wybudowaną w 1937 r.
• Teren leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków.

Nazwę 'Liptowskie Mury' wprowadził do literatury Stanisław Staszic — pionier polskich badań geologicznych Tatr. W latach 30. XX wieku planowano tu poprowadzenie drogi z Morskiego Oka przez Świnicę aż na Kasprowy Wierch, jednak śmiały projekt spotkał się z protestami i nigdy nie został zrealizowany w pełni.