Liliowa Kopka (1979 m n.p.m.) to niepozorny, lecz klimatyczny szczyt w głównej grani Tatr Zachodnich, wtopiony między przełęcz Liliowe a Wyżnie Liliowe. Choć niewybitna wysokościowo, kryje w sobie ciekawą historię i oferuje widoki na dwie zupełnie różne doliny — Gąsienicową na północy i Cichą na południu.

Teren wokół Liliowej Kopki ma dwoisty charakter. Od strony północnej stoki opadają łagodnie ku górnej Dolinie Gąsienicowej, tworząc otwartą, tatrzańską przestrzeń. Od południa krajobraz jest bardziej surowy — strome żleby po obu stronach południowej grzędy prowadzą ku Dolinie Cichej i stanowią zimą naturalne tory lawinowe. Zimą okolica jest poważna i wymagająca, latem zaś szczyt przemierza wielu turystów zdążających popularnym czerwonym szlakiem z Kasprowego Wierchu na Świnicę.

• Kasprowy Wierch (kolejka linowa) — szlak czerwony, ok. 1 h 40 min, trudność: umiarkowana
• Świnica — szlak czerwony, ok. 1 h 20 min w kierunku Kasprowego, trudność: umiarkowana

• Szczyt leży na szlaku czerwonym łączącym Kasprowy Wierch ze Świnicą — wejście na Liliową Kopkę jest naturalnym elementem przejścia tej trasy, a nie osobną wycieczką.
• Południowa grzęda Liliowej Kopki to jedyne miejsce w tej okolicy, którym można w miarę bezpiecznie przejść z Doliny Cichej do głównej grani przy zagrożeniu lawinowym — jednak zimą jest to trasa tylko dla doświadczonych alpinistów i ratowników TOPR.
• Wejście do Tatrzańskiego Parku Narodowego wymaga zakupu biletu wstępu.

Na Liliowej Kopce stanęli po raz pierwszy zimą Mieczysław Karłowicz, Roman Kordys i Mariusz Zaruski — 27 stycznia 1904 roku. Dziś to ciekawostka historyczna, bo sam Karłowicz kilka lat później zginął w Tatrach pod lawiną, niedaleko tych właśnie stoków.