Łaszczowa (627 m n.p.m.) to niepozorne, ale urokliwe wzniesienie w Górach Bardzkich, ukryte wśród gęstych lasów regla dolnego. Choć jej wierzchołek jest niewyraźnie zaznaczony, góra pełni rolę ważnego zworniku grzbietowego — rozchodzą się z niej ramiona w kilku kierunkach, nadając jej wyjątkowe znaczenie w układzie Sudetów Środkowych.

Kopulasty kształt Łaszczowej, strome zbocza północno-wschodnie i północno-zachodnie oraz łagodne zejście w kierunku przełęczy Łaszczowa sprawiają, że teren jest zróżnicowany i ciekawy do eksploracji. Zbocza i szczyt porastają głównie świerczyny z domieszką buka i innych drzew liściastych — jesienią ten las zamienia się w prawdziwą mozaikę kolorów. Góra wydzielona jest od wschodu i północy doliną potoku Węglówka, co dodaje okolicy sielankowego charakteru. Latem w cieniu drzew panuje przyjemny chłód, zimą zaś ośnieżone świerki tworzą bajkowy klimat.

• Bardo (około 3 km na północ) — szlak niebieski (odcinek Europejskiego Szlaku Długodystansowego ze Srebrnej Góry do Lądka-Zdroju), prowadzący południowym zboczem około 30 m poniżej szczytu; trudność: umiarkowana.

• Szlak niebieski na południowym zboczu nie prowadzi dokładnie przez najwyższy punkt — wierzchołek jest niewyraźny i trudny do jednoznacznego zlokalizowania w terenie.
• Góra stanowi część Europejskiego Szlaku Długodystansowego, co czyni ją etapem na dłuższych wyprawach przez Sudety.

Dawna niemiecka nazwa góry — 'Todten Koppe' (Martwa Kopa) — brzmi tajemniczo i do dziś pobudza wyobraźnię wędrowców przemierzających te leśne ostępy.