Ľadonhora (999 m n.p.m.) to prawie tysięcznik ukryty w Górach Kisuckich na północnej Słowacji — szczyt, który łączy w sobie dzikość bukowych lasów, skalistą osobowość Pienińskiego Pasa Skałkowego i ciszę, jakiej coraz trudniej szukać w popularnych pasmach. Ledwie jeden metr do symbolicznej setki sprawia, że to miejsce ma swój własny, przewrotny urok.

Wierzchołek Ľadonhory ma kształt regularnego kopca, lekko wydłużonego na osi wschód-zachód i spłaszczonego na szczycie. Stoki są strome, a od południa i wschodu wręcz bardzo strome — skalista dolinka wąwozem wcina się niemal pod sam wierch od strony wschodniej. Masyw zbudowany jest z mezozoicznych wapieni, iłowców i margli, co miejscami daje ciekawe wychodnie skalne w górnych partiach. Praktycznie cały pokryty jest buczyną z pojedynczymi świerkami, a w skalnych zakamarkach rosną jawory. Jesienią złoto buków na tle skał robi duże wrażenie. Szczyt wznosi się ok. 7 km na południowy wschód od Kisuckiego Nowego Miasta i tworzy jeden masyw z grzbietem Sten ciągnącym się tuż na zachód.

• Dolný lub Horný Vadičov (dolina Vadičovskiego Potoku, wschód/południe masywu) — podejście przez bukowy las wschodnim zboczem, czas ok. 1,5–2 h, trudność: umiarkowana do wymagającej ze względu na stromiznę stoków.
• Od strony Poviny (północne stoki masywu) — łagodniejsze podejście doliną Povinskiego Potoku, trudność: umiarkowana.

• Górne partie góry (powyżej ok. 650–700 m n.p.m.) wraz z południowymi stokami Sten objęte są rezerwatem przyrody Ľadonhora — obowiązują zasady ochrony przyrody.
• Wierzchołek jest w całości zalesiony — rozległych widoków panoramicznych ze szczytu nie należy się spodziewać.

Ľadonhora należy do Pienińskiego Pasa Skałkowego — formacji geologicznej ciągnącej się wąskim łukiem przez całe Karpaty. To właśnie ta skałkowa budowa odróżnia ją od typowych lesistych wzniesień Gór Kisuckich i nadaje jej szczególny charakter wśród słowackich 'prawie tysięczników'.