Kotelnica to jeden z tych odcinków tatrańskiej grani, które zachwycają surowością i dzikością — seria skalnych garbów biegnących od Gładkiego Wierchu (2065 m) do Czarnej Ławki (1968 m) tworzy krajobraz autentycznie wysokogórski. Grań przebiega dokładnie wzdłuż granicy polsko-słowackiej, więc stojąc na jej kulminacjach, masz jednocześnie dwie krainy pod nogami.

Po stronie polskiej grań opada stromo do Doliny Pięciu Stawów Polskich — jednej z najbardziej malowniczych dolin w całych Tatrach. Po stronie słowackiej zbocza schodzą do Doliny Koprowej i jej odgałęzienia, Dolinki Kobylej. W grani wyróżnia się aż dziesięć osobnych wzniesień i przełączek: Gładka Kotelnica, Wielka Kotelnica, Pośrednia Kotelnica, Mała Kotelnica, Czarna Kotelnica i kilka ławek między nimi. Latem to świat szarego granitu, kosówki i rozległych panoram, zimą zaś stromy, lodowaty i wymagający teren dla doświadczonych alpinistów.

• Dolina Pięciu Stawów Polskich (schronisko) — podejście od strony polskiej granią od Gładkiego Wierchu; trudność: wymagające, tylko dla doświadczonych turystów poruszających się po skałach
• Dolina Koprowa (strona słowacka) — dojście przez Dolinkę Kobylą pod grań słowacką; trudność: wymagające

• Grań przebiega wzdłuż granicy polsko-słowackiej — przejście wymaga ważnego dokumentu tożsamości.
• Poniżej Gładkiej Kotelnicy, nad Czarnym Stawem Polskim, znajduje się Czarny Piarg — strome pole piarżyste, wymagające ostrożności.
• Spod Wyżniej Kotelnicowej Ławki opada Usypisty Żleb — teren lawinowy, zimą i wiosną szczególnie niebezpieczny.
• Pierwsze zimowe przejście grani odbyło się dopiero 8 kwietnia 1925 r. (Adam Karpiński i Wilhelm Smoluchowski), co świadczy o poważnym charakterze tego terenu.

Nazwa 'Kotelnica' pierwotnie oznaczała kotlinę u stóp grani — dopiero przez historyczne nieporozumienie przeszła na sam grzbiet, co jest jedną z ciekawszych etymologicznych zagadek w tatrańskiej toponomastyce.