Kominiarski Wierch (1829 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wybitnych masywów w polskich Tatrach Zachodnich — rozległy, płaski wierzchołek o powierzchni niemal 4 hektarów, który pasterze górscy nazywali niegdyś Pustą Równią. Otoczony dolinami Chochołowską i Kościeliską, wznosi się dumnie ponad tatrzańskim krajobrazem, oferując coś wyjątkowego na tle swoich sąsiadów.

Masyw zbudowany jest z wapieni triasowych, co przekłada się na wyjątkowe bogactwo flory wapieniolubnej. Wiosną i latem stoki pokrywają się szarotkami alpejskimi, goryczkami, goździkami wonnnymi oraz gatunkami tak rzadkimi, że w Polsce rosną wyłącznie tutaj — m.in. szarota Hoppego, starzec pomarańczowy czy ostrołódka Hallera. W skałach odkryto około 140 jaskiń, z których największa — Bańdzioch Kominiarski — zachwyca speleologów. Jesienią masyw nabiera złocistych barw, a cisza przerywana jest jedynie wiatrem i krzykiem orła przedniego, który zagnieździł się tu w latach 80. XX wieku.

• Iwaniacka Przełęcz (od strony Doliny Chochołowskiej lub Kościeliskiej) — szlak na szczyt od południa, znakowany czerwono w przeszłości; wejście z przełęczy zajmuje ok. 1–1,5 godz., trasa umiarkowanie trudna.

• Od 1987 r. szlak turystyczny na Kominiarski Wierch jest zamknięty przez Tatrzański Park Narodowy ze względu na ochronę orła przedniego i wrażliwej flory.
• Od 2000 r. teren jest zamknięty również dla speleologów i naukowców — wstęp na masyw jest niedozwolony.
• Masyw można podziwiać z okolicznych dolin i przełęczy — widoki z Iwaniackiej Przełęczy są szczególnie piękne.

Historyczną ciekawostką jest fakt, że w 1892 roku słynny kompozytor Mieczysław Karłowicz — mając zaledwie 16 lat — samodzielnie wyznakował ścieżkę na Kominiarski Wierch od strony północnej, pisząc o tym w Kurierze Zakopiańskim. Towarzystwo Tatrzańskie ten wyczyn zignorowało — dziś szczyt milczy, strzeżony przez orła i rzadkie alpejskie kwiaty.