Kołowa Czuba (2105 m n.p.m.) to niepozorny, ale charyzmatyczny szczyt w południowej grani Małego Koziego Wierchu, który rozdziela górne piętro Doliny Pięciu Stawów Polskich na dwie urokliwe dolinki — Dolinkę pod Kołem i Dolinkę Pustą. To miejsce dla tych, którzy lubią tatrzańskie szczyty bez tłumów, z widokami, które nagradzają każdy wysiłek.

Krajobraz wokół Kołowej Czuby jest surowy i autentyczny. Od strony północno-zachodniej zbocza opadają łagodnie ku Dolince pod Kołem — to właśnie tędy prowadziły dawne szlaki pasterskie. Od wschodu sytuacja dramatycznie się zmienia: ściana opada stromo ku Dolince Pustej, tworząc wyraźne urwiska. Jesienią skały nabierają złotawych odcieni mchów i traw, zimą szczyt skrywa się w śniegu i lodzie, a latem roztacza się stąd rozległa panorama na stawy i otaczające granie.

• Dolina Pięciu Stawów Polskich (schronisko) — podejście przez Dolinkę pod Kołem od strony północno-zachodniej, dostępność łatwa, zbocze stopniowo wznoszące się aż po wierzchołek.
• Przełęcz Schodki (ok. 2085 m) — od strony Małego Koziego Wierchu, pierwsze znane wejście tą drogą: Janusz Chmielowski i Michał Kulikowski, 12 lipca 1895 r.
• Ściana wschodnia (Dolinka Pusta) — droga najtrudniejsza, środkowa część ściany wschodniej, wytyczona 23 lipca 1931 r. przez Mariana Gotkiewicza, Adama Niesiołowskiego i Antoniego Stolfę — tylko dla doświadczonych wspinaczy.

• Wejście na szczyt od strony północno-zachodniej nie wymaga specjalnych umiejętności technicznych — dawniej był to teren pasterski.
• Ściana wschodnia jest przeznaczona wyłącznie dla wspinaczy z odpowiednim doświadczeniem i sprzętem.
• Obszar leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków znakowanych.

Ciekawostka godna uwagi: według badań Stanisława Lencewicza z 1936 roku, podczas ostatniego zlodowacenia Kołowa Czuba wystawała ponad lodowiec jako nunatak — samotna skalna wyspa pośród lodowego morza. To nadaje temu skromnemu szczytowi zupełnie wyjątkowy wymiar geologiczny.