Kocierz (879 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Beskidu Małego, który skrywa w sobie więcej historii, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Leżący w głównym grzbiecie Beskidu Andrychowskiego, oddziela dolinę Kocierzanki od doliny Wielkiej Puszczy, tworząc charakterystyczny, szeroki wał widoczny z odległych dolin. To spokojne, leśne miejsce z własną, zawiłą historią nazewnictwa.
Szczyt i jego stoki pokrywa las, a na samym wierzchołku zachowała się niewielka, powoli zarastająca polanka. Rozleglejsze widoki otwierają się z zachodniego, bezimiennego wierzchołka Kocierza (871,5 m) oraz z łączącej go z głównym szczytem grani — warto więc nie spieszyć się i pospacerować po tym odcinku. Przez szczyt przebiega granica między wsiami Kocierz Rychwałdzki (stoki południowe, powiat żywiecki) a Porąbką (stoki północne, powiat bielski). Jesienią buczyny i mieszane lasy zabarwiają się złotem i rudością, co czyni ten fragment Małego Szlaku Beskidzkiego szczególnie malowniczym.
Jak dotrzeć na szczytNazwa 'Kocierz' ma barwną historię: dawniej góra zwana była 'Szeroką' lub błędnie 'Uptasem', a jej właściwa nazwa pojawiła się już na austriackich mapach z I połowy XIX wieku. Przywrócono ją oficjalnie dopiero w 1983 roku, a w 1835 roku poświęcił jej wiersz krakowski poeta Edmund Wasilewski — to rzadki zaszczyt dla beskidzkiego szczytu.