Kińczyk Bukowski (1251 m n.p.m.) to najwyższy punkt Połoniny Bukowskiej i jeden z bardziej tajemniczych szczytów polskich Bieszczadów. Tajemniczych — bo choć widać go z wielu miejsc po polskiej stronie, dla turystów wędrujących z Polski pozostaje niedostępny. To właśnie ta niedostępność sprawia, że Kińczyk otacza wyjątkowa aura.

Szczyt leży w Paśmie Granicznym, na samej granicy polsko-ukraińskiej, i wchodzi w skład Bieszczadzkiego Parku Narodowego, objętego ścisłą ochroną. Połonina Bukowska to typowy bieszczadzki krajobraz — rozległe, trawiaste grzbiety otwarte na niebo, bez lasu na wierzchołku. Z Kińczyka roztacza się dookolna panorama na ukraińskie Bieszczady, słowackie Karpaty i polską część pasma — widok absolutnie bezkresny w dobrej pogodzie. Jesienią, gdy połoniny płoną złotem i rudością, okolica nabiera szczególnego uroku.

• Przełęcz Użocka (853 m, strona ukraińska) — szlak ukraiński przez Opołonek (1028 m) — czas przejścia zależny od warunków, trasa umiarkowana

• Szczyt jest objęty ścisłą ochroną i niedostępny dla turystów od strony polskiej — wejście z terytorium Polski jest zakazane.
• Od strony ukraińskiej wejście możliwe wyłącznie po uzyskaniu zgody ukraińskich służb granicznych.
• Na szczycie znajdują się słupy graniczne (polski i ukraiński) nr 173.

Na Kińczyku Bukowskim botanicy odkryli stanowisko pszeńca białego — rośliny rzadkiej w Polsce, co czyni to miejsce ciekawym nie tylko dla miłośników widoków, ale i przyrody. Na szczycie zachowały się też ślady okopów z I wojny światowej — niemy świadek dawnych wydarzeń.