Kazalnica Mięguszowiecka (2159 m n.p.m.) to jedno z tych miejsc w Tatrach, które wywołuje dreszcz emocji nawet u doświadczonych wspinaczy. Potężna, ponad 500-metrowa ściana opadająca ku Czarnemu Stawowi pod Rysami od niemal 80 lat jest areną najtrudniejszych dróg wspinaczkowych w polskich Tatrach. To nie jest szczyt dla turysty szukającego łatwego spaceru — to legenda polskiego taternictwa.

Ściana Kazalnicy robi wrażenie o każdej porze roku. Latem jej pionowe urwiska o szerokości ponad 400 metrów kontrastują z błękitem Czarnego Stawu u podnóża, tworząc jeden z najbardziej dramatycznych krajobrazów w całych Tatrach. Zimą zamienia się w lodową fortecę — oblodzone filary i zamarznięte ścieki przyciągają najlepszych wspinaczy lodowych z całej Polski i Europy. Gdzieś wysoko, na trudno dostępnym progu, kryje się tajemniczy Kocioł Kazalnicy, zwany też Sanktuarium — formacja niedostępna z dołu, otoczona nimbem taterniczej legendy.

• Czarny Staw pod Rysami (Morskie Oko) — szlak zielony przez Siodło za Kazalnicą na Przełęcz pod Chłopkiem, ok. 2:30 h w górę, trudny

• Ściana Kazalnicy jest terenem wspinaczkowym — wejście na nią wymaga umiejętności i sprzętu wspinaczkowego, nie jest dostępna dla turystów bez doświadczenia
• Szlak zielony przez Siodło za Kazalnicą należy do trudniejszych znakowanych szlaków w polskich Tatrach — wymagana ostrożność i dobre warunki pogodowe
• Cały teren leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego
• Na Kazalnicy rośnie warzucha tatrzańska — endemiczny gatunek roślinny występujący tylko w kilku miejscach w Tatrach

Pierwszego letniego przejścia środkiem ściany dokonali Czesław Łapiński i Kazimierz Paszucha w 1942 roku, a sama nazwa 'Kazalnica' — nadana ponad 100 lat temu ze względu na kształt kulminacji — stała się z czasem w Tatrach synonimem miejsca stromego, podciętego i wyjątkowo trudnego.