Jaworzynka Bielska (1 259 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Tatr Bielskich, które skrywają się przed tłumami — cichy, leśny wierzchołek nad Żdiarem, gdzie natura rządzi się własnymi prawami. Właśnie ta niedostępność sprawia, że okolica zachowuje wyjątkowy, dziki charakter.

Szczyt leży w bocznej grani odchodzącej na północ od głównej grzbietu Tatr Bielskich, między Zadnimi a Prostrednimi Jatkami. Większość wierzchołka pokrywa zwarty las, który w południowo-wschodniej części przechodzi w górską łąkę — to jedyne miejsce, gdzie można złapać choćby ograniczony widok na otaczające grzbiety Tatr Bielskich, a przy dobrej widoczności również na Spišską Magurę, Góry Lewockie, a nawet Beskidy Orawskie i pograniczne szczyty południowej Polski. Latem panuje tu zielona cisza przerywana śpiewem ptaków, jesienią las płonie barwami, zimą zaś całą okolicę spowija śnieg i surowa tatrzańska aura.

• Szczyt nie posiada znakowanego szlaku turystycznego — wejście na Jaworzynkę Bielską nie jest możliwe dla turystów.

• Jaworzynka Bielska leży w obrębie Państwowego Rezerwatu Przyrody Belianske Tatry oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego — wstęp na szczyt jest dla turystów niedozwolony.
• Podobnie jak wszystkie inne wierzchołki Tatr Bielskich, szczyt jest prawnie chroniony i nie prowadzi na niego żaden znakowany szlak.

Tatry Bielskie to jedyna część słowackich Tatr zbudowana głównie z wapieni, co decyduje o ich wyjątkowej florze — to właśnie tutaj rośnie wiele rzadkich i endemicznych gatunków roślin, chronionych od dziesięcioleci przed ludzką obecnością.