Jarmuta (794 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych masywów w Pieninach — dobrze wyodrębniony, tajemniczy i niemal całkowicie porośnięty lasem. To idealne miejsce dla tych, którzy chcą uciec od tłumów i odkryć coś naprawdę nieoczywistego w polskich górach.

Masyw tworzy dwa główne szczyty: Jarmutę (794 m) i Czupranę (777 m), przedzielone przełęczą Matwijowa (763 m). Na szczycie i północnych zboczach rozciąga się polana Andrzejówka — jasny oddech w gęstym lesie, skąd roztacza się piękny widok na Pasmo Radziejowej w Beskidzie Sądeckim. Zachodnie zbocza porastają głównie buki z domieszką sosny, wschodnie i północne — świerk. Jesienią buczyna karpacka zamienia się w spektakl złota i czerwieni. Góra ma też zaskakująco dynamiczną budowę geologiczną — skrywa intruzje mioceńskiego andezytów i historyczne sztolnie po dawnych poszukiwaniach złota i srebra.

• Szczawnica (centrum lub okoliczne parkingi) — drogami leśnymi i ścieżkami nieoznakowanymi, wejście możliwe od strony doliny Grajcarka lub Doliny pod Jarmutą; brak oficjalnych szlaków turystycznych, czas dojścia szacunkowo 1,5–2 h, trudność umiarkowana.
• Od strony Klimontowskiej Przełęczy (696 m) — krótsze podejście od południa, przez świerkowy las.

• Na Jarmutę nie prowadzą oznakowane szlaki turystyczne — wejście odbywa się drogami leśnymi i ścieżkami, warto zabrać mapę lub nawigację GPS.
• Polana Andrzejówka jest aktywnie wykorzystywana przez paralotniarzy — możliwe loty w sprzyjających warunkach.
• Sztolnia 'Bania w Jarmucie' jest objęta ochroną jako użytek ekologiczny ze względu na kolonię nietoperzy — nie jest dostępna dla turystów.
• Na szczycie stoi przekaźnik telewizyjny TSR Góra Jarmuta (od 1963 r.).

Według lokalnych podań na szczycie Jarmuty stała niegdyś pogańska świątynia, a sama nazwa szczytu pochodzi od imienia dawnego bóstwa — co nadaje tej górze aurę miejsca naprawdę wyjątkowego i pełnego historii.