Jagnięcy Szczyt (2229 m n.p.m.) to jeden z najbardziej popularnych i nagradzających wierzchołków słowackich Tatr Wysokich. To rzadkość w tej części gór — szczyt dostępny znakowanym szlakiem, a przy tym oferujący panoramę, którą dawni turyści opisywali jako odznaczającą się 'niepospolitą różnorodnością motywów'. Samuel Weber twierdził, że stąd widać aż 16 stawów tatrzańskich.

Szczyt ma dwa wierzchołki połączone niemal poziomą granią — wyższy jest ten południowo-zachodni. Ze szczytu roztacza się rozległy widok na masyw Łomnicy z Małym Kieżmarskim Szczytem, opadającym w stronę Doliny Zielonej Kieżmarskiej ścianami niemal 900-metrowej wysokości. Latem grań lśni granitem, jesienią okoliczne doliny — Kołowa, Jagnięca, Białych Stawów i Skoruszowa — wypełniają się ciepłymi barwami, a zimą masyw przybiera surowy, alpejski charakter. To szczyt na stylu: Tatry Wysokie kończą się tutaj, a dalej na północny wschód zaczyna się już świat Tatr Bielskich.

• Przystanek autobusowy Kežmarská Biela voda (Droga Wolności) — szlak żółty przez Schronisko nad Zielonym Stawem, czas podejścia ok. 5:30 h, zejście ok. 4:45 h, suma podejść 1330 m — trudność umiarkowana, kilka eksponowanych miejsc ubezpieczonych łańcuchami.

• Szlak żółty jest jedynym znakowanym dojściem na szczyt — to rzadkość wśród szczytów słowackich Tatr Wysokich.
• Przy zejściu należy uważnie szukać wąskiej szczerbiny, przez którą ścieżka przechodzi na wschodnią stronę grani — to miejsce, gdzie wielu turystów się myli i przez omyłkę rusza w stronę Kołowego Szczytu. Tamta ścieżka prowadzi w ślepy zaułek nad stromą przepaścią.
• Szlak na szczyt wybudowano w latach 1911–1912, a jego ściany południowe są celem taterników — wytyczono tu liczne drogi wspinaczkowe o różnych trudnościach.

Pierwsze odnotowane wejście na Jagnięcy Szczyt zaliczył Robert Townson wraz ze spiskim przewodnikiem Hansem Grossem 9 sierpnia 1793 roku — zanim jednak pojawili się turyści, szczyt znali już pasterze, kłusownicy i górnicy wydobywający miedź na jego północno-zachodnim grzebieniu w XVIII wieku.