Huncowski Szczyt (2352 m n.p.m.) to jeden z mniej oczywistych, a przez to tym bardziej kuszących wierzchołków Wysokich Tatr. Leży na krótkim bocznym grzbiecie Szczytu Kieżmarskiego, ponad Doliną Skalistą i słynnym Stawem Skalistym — miejscem, które zna każdy miłośnik Tatr słowackich. Właśnie ta lokalizacja sprawia, że widoki z jego szczytu należą do wyjątkowo rozległych.

Szczyt otaczają sutinowe, łagodnie nachylone stoki, a skalisty wierzchołek oferuje panoramę w pełnym kręgu. W dobrych warunkach widać stąd otaczające doliny i szczyty Tatr Wysokich oraz Bielskich, a spojrzenie sięga aż po Kotlinę Podtatrzańską, część Niskich Tatr, Kras Spisko-Gemerski, Góry Wołowskie, Słańskie i Lewockie oraz wiele szczytów po stronie polskiej. Jesienią, gdy powietrze jest wyjątkowo przejrzyste, panorama zapiera dech w piersiach.

• Od Stawu Skalistego (Skalnaté pleso) — szlak znakowany prowadzący przez południowe i południowo-wschodnie zbocza w kierunku Siodła pod Świstakiem (Sedlo pod Svišťovkou); czas i trudność zależą od wybranego wariantu — dojście możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz Narodowej Rezerwaty Przyrody Studené doliny — wejście na wierzchołek jest możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.
• W pobliżu Stawu Skalistego znajduje się stacja pośrednia kolejki linowej na Łomnicę (Lomnický štít) oraz hotel Encián — wygodny punkt wyjścia i baza noclegowa.

Już od XVII wieku na stoki Huncowskiego Szczytu zapuszczały się grupy kieżmarskich studentów marzących o zdobyciu Szczytu Kieżmarskiego. Pierwsze odnotowane wejścia czysto wspinaczkowe na ten wierzchołek miały miejsce dopiero w 1928 roku, kiedy to Helena Dębińska, Jadwiga Honowska i bracia Szczepańscy wytyczyli trzy drogi przez stromą zachodnią ścianę od strony Doliny Skalistej.