Hruba Turnia (2086 m n.p.m.) to jedna z najbardziej charakterystycznych turni w słowackiej części Tatr Wysokich — masywna, odosobniona skalna igła rozdzielająca Dolinę Świstową i Dolinę Litworową. Jej potężna sylwetka, widoczna z wielu okolicznych szlaków, przyciąga wzrok i rozbudza wyobraźnię każdego, kto przemierza te rejony.

Turnia ma dwa wierzchołki: wyższy południowo-wschodni (2089 m) i nieco niższy północno-zachodni (2083 m). Od Wielickiego Szczytu oddziela ją głęboko wcięta Litworowa Przehyba, przez którą przebiega niebieski szlak z Łysej Polany przez Dolinę Białej Wody na Rohatkę. Południowa ściana opadająca ku Dolinie Litworowej ma około 200 metrów wysokości i robi ogromne wrażenie — to surowy, pionowy granit w najlepszym wydaniu. Zimą cały masyw nabiera jeszcze bardziej dramatycznego charakteru, skute lodem ściany lśnią w słońcu, a okolica jest niemal kompletnie dzika i cicha.

• Hruba Turnia nie posiada żadnych znakowanych szlaków turystycznych — wejście na wierzchołek jest dostępne wyłącznie dla doświadczonych taterników i wspinaczy.
• Niebieski szlak z Łysej Polany przez Dolinę Białej Wody przechodzi przez pobliską Litworową Przehybę, skąd można podziwiać turnię z bliska — to dobra opcja dla wędrowców chcących ją zobaczyć bez wspinaczki.

• Wejście na wierzchołek wymaga umiejętności wspinaczkowych — brak znakowanych szlaków turystycznych.
• Najtrudniejsza i najciekawsza jest południowa ściana (ok. 200 m), z kilkoma wytyczonymi drogami wspinaczkowymi.
• Turnia leży w słowackiej części Tatr Wysokich — obowiązują przepisy TANAP-u.

Pierwszego odnotowanego wejścia na Hrubą Turnię dokonali Zygmunt Klemensiewicz, Roman Kordys i Jerzy Maślanka 17 lipca 1906 roku, a zimowego — Zofia Krókowska, Jerzy Krókowski i Marian Sokołowski 1 lutego 1926 roku. Sama nazwa turni pochodzi od jej masywnego, 'grubego' kształtu — i trudno wyobrazić sobie trafniejsze określenie.