Hińczowa Turnia (2372 m n.p.m.) to charakterystyczny, prostokątny w zarysie szczyt w Wołowym Grzbiecie Tatr Wysokich, strzegący granicy polsko-słowackiej. To miejsce dla tych, którzy cenią prawdziwe taternictwo — strome ściany, dziką grań i widoki, które trudno zapomnieć.

Szczyt leży między Czarnostawiańską Przełęczą na zachodzie a Hińczową Szczerbiną na wschodzie. Jego północna ściana opada do Wyżniego Czarnostawiańskiego Kotła na wysokość aż 230 metrów, a ściana południowa schodzi ku Dolinie Hińczowej. Charakterystyczny, niemal płaski grzbiet nadaje Hińczowej Turni prostokątny kształt, odróżniając ją od typowych taternich iglicy. Zimą okolica staje się królestwem lodu i śniegu, latem skały lśnią w słońcu, a widoki na Hińczowe Stawy i głębokie słowackie doliny nagradzają każdy wysiłek.

• Podejście granią od Czarnostawiańskiej Przełęczy — trudność II w skali tatrzańskiej, czas na Hińczową Turnię ok. 15 min od przełęczy (cała grań do Wielkiej Wołowej Szczerbiny: 1 godz. 30 min), wymagające
• Północno-wschodnia ściana — trudność IV w skali tatrzańskiej, ok. 2 godz., wymagające, tylko dla doświadczonych wspinaczy

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — wejście wymaga odpowiedniego przygotowania i uprawnień taternickich.
• Rejon nie jest dostępny dla zwykłych turystów — wymagane są umiejętności wspinaczkowe.
• Na północnej ścianie widoczne jest charakterystyczne okno skalne, powstałe po obrywu skalnym w 1966 roku — widoczne z Doliny Hińczowej i z grani Wołowego Grzbietu.

Pierwsze odnotowane wejście na Hińczową Turnię latem miało miejsce 30 lipca 1903 roku — dokonali go Karol Englisch i Johann Hunsdorfer. Nazwę szczytu zawdzięczamy pobliskim Hińczowym Stawom, jednym z pereł słowackich Tatr.