Hawrań (2152 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Tatr Bielskich i zarazem najwyższy wapienno-skalny wierzchołek całych Tatr. To miejsce wyjątkowe — surowe, rzadko odwiedzane i dlatego zachowane w niemal nietkniętym stanie. Kto stąd raz spojrzy na panoramę Tatr Wysokich, ten rozumie, dlaczego ten szczyt jest tak wyjątkowy.

Hawrań wznosi się w centralnej części zachodniej połowy Tatr Bielskich, otoczony pięcioma dolinami. Od zachodu sąsiaduje z Nowym Wierzchem przez wyraźną Hawranią Przełęcz, od wschodu zaś graniczy z Płaczliwą Skałą. Cały masyw zbudowany jest z wapienia, co nadaje mu specyficzny, jaśniejszy charakter w porównaniu z granitowymi szczytami Tatr Wysokich. Panorama z wierzchołka oferuje oryginalne, rzadko spotykane spojrzenie na granie Tatr Wysokich — widok, który zachwyca zarówno latem, jak i jesienią, kiedy doliny pokrywają się barwami złota i czerwieni.

• Dolina Zadnich Koperszadów (Zadnia Koperszadzka Pastewa) — przez Zadni Stefanowy Żleb i Hawranią Przełęcz — trasa najtechnicznie łatwiejsza, jednak wejście jest obecnie zabronione, cały masyw leży w obszarze rezerwatu ścisłego.
• Najbliższy szczytowi znakowany szlak (niebieski) prowadzi Doliną Zadnich Koperszadów z Doliny Jaworowej na Przełęcz pod Kopą — jest to najlepszy sposób na podziwianie Hawrania z bliska bez wchodzenia do strefy rezerwatowej.

• Cały masyw Hawrania objęty jest rezerwatem ścisłym — wejście na szczyt jest oficjalnie niedozwolone.
• Na zboczach Hawrania znajduje się kilkanaście jaskiń; najgłębszą z nich jest Jaskinia Strzystarska (201 m) — najgłębsza jaskinia w Tatrach Bielskich.
• Widoki na Hawrań dostępne są z wielu miejsc w Tatrach Wysokich oraz ze szlaków po słowackiej stronie.

W 1887 roku książę Christian Hohenlohe wykupił tę część Tatr na potrzeby łowieckie, ogrodził ją i zamknął dla turystów — co paradoksalnie przyczyniło się do znakomitej ochrony przyrody tego rejonu. Szczyt pojawia się też w wierszu Władysława Broniewskiego Hawrań i Murań z 1935 roku.