Gubalec to zalesiony wierzchołek w polskich Tatrach Zachodnich, który kryje w sobie znacznie więcej, niż sugeruje jego skromna wysokość około 1550 m n.p.m. To miejsce dla tych, którzy cenią spokój, dzikie skały i klimat tatrzańskiej puszczy z dala od zatłoczonych szlaków.

Szczyt stanowi zachodnie zakończenie długiego grzbietu odchodzącego od Ciemniaka, rozdzielając Dolinę Tomanową na południu od malowniczego Wąwozu Kraków na północy. Wierzchołek jest całkowicie zalesiony, a silne wiatry regularnie łamią drzewa w partiach szczytowych — dlatego sukcesywnie zastępuje się je bardziej odpornym modrzewiem. Otoczenie Gubalca zachwyca bogactwem wapiennych i dolomitowych turni, iglic i skałek. Na zachodniej grzędzie wyróżniają się Zbójnicka Turnia oraz Zbójnicka Igła — dobrze widoczne z Polany Pisanej. Tuż nad Kościeliskim Potokiem dumnie prezentuje się Skała Pisana. Na północnych stokach, tworzących południowe zbocza Wąwozu Kraków, skałek i turni jest rekordowo dużo — jedną z nich jest charakterystyczna Baszta u podnóży Gubalca.

• Dolina Kościeliska (parking przy wlocie doliny) — podejście grzbietem przez Polanę Smytnią, czas zależny od wybranej trasy, trudność: umiarkowana
• Od strony Doliny Tomanowej — zejście lub podejście przez zalesiony żleb na południowych stokach, trudność: umiarkowana

• Szczyt leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje bilet wstępu.
• W okolicy Gubalca znajduje się wiele jaskiń, m.in. Jaskinia Psia, Jaskinia za Smrekiem, Paszcza Rekina — wchodzenie do nich bez sprzętu i uprawnień jest niebezpieczne.
• Wiatrołomy w partiach szczytowych mogą utrudniać poruszanie się poza szlakiem.

Jaskinie w wapiennych skałach Gubalca mają długą historię — dawniej szukali w nich schronienia zbójnicy i poszukiwacze skarbów, dziś przyciągają grotołazów. To mała, ale prawdziwa tatrzańska osobliwość.