Wielki Groń (1 274 m n.p.m.) to jeden z charakterystycznych szczytów Tatr Bielskich, wznoszący się nad malowniczą wioską Ždiar. Choć sam wierzchołek pozostaje niedostępny dla turystów, okolica kryje w sobie wyjątkowy urok dzikich, chronionych stoków tatrzańskich.

Szczyt leży w bocznej grani odchodzącej na północ od masywu Zadnich Jatków (2 020 m n.p.m.), otoczony przez wyższe wierzchołki głównej grani Tatr Bielskich — Żdiarska Widła (2 142 m), Havran (2 152 m) czy Hlúpy (2 061 m) tworzą imponującą panoramę. Zachodnie stoki opadają ku Dolinie Monkowej, wschodnie ku Dolinie Żłabkowej. Las pokrywający wierzchołek jest miejscami rzadszy, co pozwala na ograniczony widok na okoliczne szczyty głównej grani, Spiską Magurę oraz przygraniczne wzgórza południowej Polski.

• Ždiar (parking przy wsi) — szlak czerwony przez Dolinę Monkową w kierunku Szerokiego Siodła, zachodnią stroną masywu — szlak nie prowadzi na sam wierzchołek, dostęp na szczyt jest zakazany.

• Wielki Groń leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz Narodowej Rezerwaty Przyrody Tatry Bielskie — wejście na szczyt jest oficjalnie niedozwolone.
• Przez zachodnie podnóże masywu prowadzi czerwono znakowany szlak ze Ždiaru do Szerokiego Siodła — to najlepszy sposób, by podziwiać ten rejon z bliska.

Wielki Groń to szczyt, który zachował swój dziki charakter właśnie dlatego, że człowiek nie zostawił na nim zbyt wyraźnych śladów — Tatry Bielskie to jeden z ostatnich prawdziwie chronionych zakątków całego łańcucha tatrzańskiego.