Goryczkowa Czuba (1912 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów w głównej grani Tatr Zachodnich, który potrafi zaskoczyć — pozornie skromny, a kryje w sobie zaskakujące bogactwo geologiczne i botaniczne. Leży dokładnie na granicy polsko-słowackiej, a jego dwa wierzchołki rozdzielone są niewielką przełączką o zaledwie pięciometrowym wcięciu.

Krajobraz wokół Goryczkowej Czuby jest wyjątkowo urozmaicony. Od północy opadają strome, niemal ścianowe zbocza ku Dolinie Suchej Kondrackiej — to tu różnica wysokości sięga około 200 metrów w pionie i robi wrażenie nawet na doświadczonych turystach. Po stronie słowackiej stoki schodzą do Doliny Cichej z imponującą przewyższeniem niemal 700 metrów. Szczyt zbudowany jest z granitoidów (tzw. wyspa krystaliczna Goryczkowej), podczas gdy okoliczne Tatry Zachodnie to głównie skały wapienne — to rzadkość w tej części gór. Latem na skałach kwitną rzadkie gatunki: rojnik górski, jastrzębiec pomarańczowy, fiołek żółty sudecki i pierwiosnek maleńki. Zimą warto wiedzieć, że stoki Goryczkowej Czuby należą do wyjątkowo lawiniastych — lawiny schodzą do wszystkich trzech sąsiednich dolin.

• Z Kasprowego Wierchu — czerwony szlak granią główną Tatr w kierunku Przełęczy pod Kopą Kondracką; czas przejścia ok. 1 godz. 40 min (powrót ok. 1 godz. 20 min); trudność: umiarkowana. Uwaga: szlak omija sam wierzchołek, trawersując południowy stok Goryczkowej Czuby.

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — szlak przebiega po stronie słowackiej (południowy trawers).
• Na Kasprowy Wierch można dostać się kolejką linową z Kuźnic w Zakopanem, co znacznie skraca podejście.
• Stoki są uznawane za jedne z najbardziej lawiniastych w Tatrach — w zimie i wczesną wiosną należy sprawdzać komunikaty lawinowe TOPR.

Nazwa szczytu nie pochodzi od goryczki — pospolitej tatrzańskiej rośliny — lecz od Hali Goryczkowej, która z kolei wzięła nazwę od góralsiego nazwiska Goryczka. Pierwsze zimowe wejście na szczyt zaliczyli Feliks Antoniak i Józef Lesiecki w 1908 roku.