Gładki Wierch (2065 m n.p.m.) to jeden z bardziej kameralnych szczytów głównej grani Tatr Wysokich — niższy od sławnych sąsiadów, ale za to dostępny z aż trzech dolin i oferujący widoki, które robią wrażenie. Jeśli szukasz tatrzańskiej panoramy bez tłumów i ekstremalnych trudności, to właśnie tu powinieneś zajrzeć.

Szczyt wznosi się nad Doliną Pięciu Stawów Polskich, Doliną Kobylą i Doliną Wierchcichą. Jego północne zbocza opadają trawiastymi połaciami ku dnu Doliny Pięciu Stawów — to właśnie od tych łagodnych, 'gładkich' stoków pochodzi nazwa szczytu. Stoki północno-wschodnie są bardziej strome, choć nie tworzą klasycznej ściany. Latem krajobraz jest tu zielony i przestronny, zimą szczyt zamienia się w surową, śnieżną grań. Ciekawostką geologiczną jest tektoniczne pęknięcie widoczne na samym wierzchołku.

• Najwygodniejsze podejście prowadzi od strony Gładkiej Przełęczy, która oddziela Gładki Wierch od Walentkowego Wierchu — droga ta jest jednak obecnie zamknięta dla ruchu turystycznego.
• Szczyt jest dostępny z każdej z trzech sąsiednich dolin: Doliny Pięciu Stawów Polskich, Doliny Kobylej i Doliny Wierchcichej — ze wszystkich podejście uznawane jest za stosunkowo łatwe.

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej; od strony słowackiej odchodzą Liptowskie Kopy, oddzielone przełęczą Zawory.
• Drogi na szczyt były od dawna znane pasterzom — pierwsze odnotowane wejście turystyczne miało miejsce 5 sierpnia 1902 r.
• W latach 1929–1930 na szczycie działała zimowa stacja badawcza meteorologów Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Na szczycie Gładkiego Wierchu swoje pomiary prowadzili zimą 1929–1930 naukowcy z Krakowa — dziś to tylko cisza, panorama i tektoniczne pęknięcie w skale jako pamiątka po burzliwej historii geologicznej Tatr.