Furkaska (1491 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które kryją się przed turystycznym tłumem za zasłoną lasu i legendą. Leżąc na granicy polsko-słowackiej w północnej grani Wołowca, góruje nad trzema dolinami naraz — Chochołowską, Juraniową i Furkaską — a jej skaliste zachodnie zbocza opadają stromo na blisko 40 metrów, miejscami porośnięte kosodrzewiną.

Masyw Furkaski ma w sobie coś dzikiego i nieco tajemniczego. To rozczłonkowany, lesisty regiel, więc rozległych panoram ze szczytu nie uświadczysz, za to atmosfera głębokiej, nietkniętej puszczy tatrzańskiej jest tu wyjątkowa. Wiosną budzące się do życia lasy pachną żywicą, latem panuje tu przyjemny chłód, jesienią grzbiety płoną złotem i czerwienią buków. Zima jest tu surowa i samotna — Furkaska robi wtedy największe wrażenie na tych, którzy zdecydują się ją odwiedzić.

• W całym masywie Furkaski nie ma wyznaczonych szlaków turystycznych — wejście wymaga doświadczenia w poruszaniu się po terenie bez znakowania i należy traktować je jako wycieczkę dla wprawnych turystów lub miłośników bushcraftingu. Bazą wypadową może być Polana Chochołowska w Dolinie Chochołowskiej (dojście z Siwej Polany zajmuje ok. 2 h).

• Na szczycie ani w jego okolicach nie ma wyznaczonych szlaków turystycznych — wejście odbywa się wyłącznie w terenie bezdrożnym.
• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej; poruszanie się po tej granicy wymaga zachowania obowiązujących przepisów.
• Dolina Chochołowska leży w strefie ochrony Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia z wyznaczonych szlaków.

Furkaska skrywa prawdziwą botaniczną perełkę — rośnie tu ostrożeń głowacz i jarząb nieszpułkowy, gatunki niezwykle rzadkie w Polsce. W XIX wieku z orawskich zboczy tego masywu wydobywano rudę żelaza, a w dokumentach z 1775 roku szczyt figuruje pod dumną nazwą 'Furkasowa Scala'.