Dziurawa Czuba to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które kryją się przed zwykłym turystą, a odsłaniają jedynie przed prawdziwymi miłośnikami górskiej wspinaczki. Położona na wysokości ok. 2155 m n.p.m. w Szpiglasowej Grani, wznosi się nad Dolinką za Mnichem i Doliną Ciemnosmreczyńską, oferując otoczenie dzikie i surowe w każdej porze roku.

Szczyt ma charakterystyczną grań o długości ok. 250 metrów, opadającą łagodnie w stronę Głaźnych Wrótek, a stromiej ku Niżnim Szpiglasowym Wrótkom. Od strony Dolinki za Mnichem wznosi się potężna ściana o wysokości ok. 170 metrów — to właśnie ona przyciąga wspinaczy. Po słowackiej stronie, nad Doliną Ciemnosmreczyńską, teren jest bardziej trawiasty, choć przerywany pasami stromych ścianek. Latem grań błyszczy w ostrym słońcu, jesienią otaczają ją złoto-rude zbocza, a zimą pokrywa ją śnieg i lód, czyniąc z tego miejsca poważne wyzwanie alpinistyczne.

• Dziurawa Czuba nie posiada żadnego znakowanego szlaku turystycznego i nie jest udostępniona dla ruchu wspinaczkowego. Wejście na szczyt możliwe jest wyłącznie dla doświadczonych wspinaczy, w ramach dróg poprowadzonych przez ścianę nad Dolinką za Mnichem.

• Szczyt nie jest udostępniony dla turystyki ani wspinaczki — obowiązują przepisy Tatrzańskiego Parku Narodowego i TANAP-u.
• Jedna z dróg wspinaczkowych prowadzi przez jaskinię zwaną Studnią w Dziurawej Czubie — to od niej pochodzi nazwa szczytu.
• Brak rejestru szczytowego dostępnego dla turystów.

Pierwszym człowiekiem na Dziurawej Czubie był Zygmunt Klemensiewicz, który stanął tu 20 sierpnia 1905 roku. Warto wiedzieć, że aż do 1963 roku szczyt nie miał żadnej oficjalnej nazwy — dopiero Bernard Uchmański, współautor kilku dróg wspinaczkowych na tej ścianie, ochrzcił go Dziurawą Turnią, a ostateczną, dziś najszerzej stosowaną nazwę 'Dziurawa Czuba' nadał Władysław Cywiński.