Durbaszka (934 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów, które nagradzają wędrowca spokojem i przestrzenią zamiast tłumów. Leży w głównym grzbiecie Małych Pienin, a przez jej wierzchołek przebiega granica polsko-słowacka — to już samo w sobie czyni ją miejscem wyjątkowym.

Z górnej, bezleśnej części grzbietu rozciągają się rozległe widoki na Pasmo Radziejowej i Pieniny Właściwe, a przy dobrej pogodzie przez prześwity między drzewami można dostrzec sylwetkę Tatr. Południowe, słowackie zbocza pokrywa las, w którym kryją się wapienne Kościelne Skały. Połoniny opadające ku dolinie Grajcarka to dawne pola uprawne i łąki łemkowskich wsi — dziś wypasają tu owce bacowie z Podhala, nadając krajobrazowi pasterski, niemal bezczasowy charakter.

Jak dotrzeć na szczyt

• Parking przy Wąwozie Homole (Jaworki) — żółty szlak grzbietowy Małych Pienin, przez Szafranówkę, Łaźne Skały, Cyrhle i Wysoki Wierch na Durbaszką — trudność umiarkowana.
• Nieznakowana ścieżka obok schroniska pod Durbaszką (835 m) — krótsze podejście od strony polany, łatwe.

Praktyczne informacje

• Przy nieznakowanej ścieżce zejściowej do Jaworek mijasz Sołtysie Skałki, Czerszlowe Skałki i Czerszlę — warto zwolnić i rozejrzeć się.
• W pobliżu funkcjonuje schronisko pod Durbaszką (835 m), będące jednocześnie punktem ratowniczym GOPR.
• Na grzbiecie działa orczykowy wyciąg narciarski — zimą okolica ożywa.
• Szczyt leży na granicy państwowej — przy zejściu na słowacką stronę należy mieć przy sobie dokument tożsamości.

Przed II wojną światową te stoki uprawiali Łemkowie ze wsi Jaworki — po ich wysiedleniu krajobraz zaczął zarastać, a dziś tylko bacówki i owcze stadka przypominają o dawnym życiu na połoninach.