Czarny Szczyt (2425 m n.p.m.) to jeden z bardziej charakterystycznych wierzchołków słowackich Tatr Wysokich – wyniosły, o dostojnej sylwetce, który już ponad sto lat temu zachwycał wspinaczy swoją 'szlachetną, pełną godności postawą'. To szczyt wyłącznie dla taterników: nie ma tu żadnych znakowanych szlaków turystycznych, za to czeka surowe, dzikie środowisko i widoki, które nagradzają każdy wysiłek.

Masyw góruje nad trzema dolinami – Czarną Jaworową na zachodzie, Dziką na południowym wschodzie i Jastrzębią na północnym wschodzie. Skały są zazwyczaj lite i solidne, a ściany opadające ku Dolinie Dzikiej sięgają nawet 230 m wysokości. Zimą masyw nabiera jeszcze bardziej surowego charakteru, a pierwsze zimowe wejście odbyło się dopiero w grudniu 1911 r. Z wierzchołka rozciąga się ciekawy widok, choć w niektórych kierunkach bywa częściowo zasłonięty przez sąsiednie granie.

• Z Przełęczy Stolarczyka — z obejściem Papirusowych Turni; droga dostępna dla doświadczonych taterników, wymagająca
• Z Czarnego Bańdziocha przez Papirusową Przełączkę — wariant od strony zachodniej, wymagający
• Z Doliny Jastrzębiej od północnego wschodu — przez dolną część Danielowego Muru, wymagający
• Z Doliny Dzikiej od wschodu — przez Jakubową Ławkę, wymagający
• Z Czarnego Przechodu — z obejściem grani po stronie Doliny Czarnej Jaworowej, wymagający

• Na Czarny Szczyt nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne — wejście możliwe wyłącznie jako wyprawa taternicka.
• Szczyt leży w całości na terytorium Słowacji, w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• Najwięcej dróg wspinaczkowych poprowadzono w południowo-wschodniej i południowej ścianie od strony Doliny Dzikiej.

Niemiecka nazwa szczytu — Papirusspitze — upamiętnia Johanna Andreasa Papirusa, XVIII-wiecznego poszukiwacza skarbów, który zginął w tych górach w 1771 r. To jeden z tych szczytów, gdzie historia ludzkich przygód i dramatów splata się z dzikością tatrzańskiego krajobrazu.