Cubryna (2376 m n.p.m.) to jeden z najwyższych szczytów w Polsce — szósty co do wysokości — a zarazem miejsce, gdzie spotykają się trzy krainy: Podhale, Liptów i Spisz. Jej postrzępiony wierzchołek, który dał jej nazwę (od słowa czupryna), jest punktem europejskiego działu wód i nagrodą dostępną wyłącznie dla taterników.

Cubryna wznosi się w głównej grani Tatr między Hińczową Przełęczą a Przełączką pod Zadnim Mnichem. Krajobraz wokół szczytu jest surowy i skalny — u podnóża zbiegają się trzy tatrzańskie doliny: Rybiego Potoku, Mięguszowiecka oraz Ciemnosmreczyńska. Zimą szczyt nabiera charakteru alpejskiego, a taternicy odwiedzają go wtedy częściej niż latem. Widoki z wierzchołka obejmują panoramę Morskiego Oka i otaczających go turni.

• Brak znakowanych szlaków turystycznych — na Cubrynę wchodzą wyłącznie taternicy z dobrą znajomością topografii terenu. Najłatwiejsza droga nie jest technicznie trudna, ale jest skomplikowana orientacyjnie.
• Wariant zimowy — zejście zachodnią granią i zjazd na Przełączkę pod Zadnim Mnichem lub cztery zjazdy na Zadnią Galerię Cubryńską z powrotem Doliną za Mnichem (polecane przez Władysława Cywińskiego jako bezpieczniejsze w warunkach zagrożenia lawinowego).

• Na Cubrynę nie prowadzi żaden szlak turystyczny — wejście wymaga uprawnień taternickich i znajomości terenu.
• Zejście przez Wielką i Małą Galerię Cubryńską jest niebezpieczne przy zagrożeniu lawinowym.
• Cubryna leży na granicy polsko-słowackiej; grań odnogi Krywania odchodzi na teren Słowacji.

Na zboczach Cubryny odnaleziono rzadkie gatunki roślin spotykane w Polsce wyłącznie w Tatrach — m.in. mietlicę alpejską, skalsnicę odgiętolistną, bylicę skalną, ukwap karpacki i warzuchę tatrzańską. Pierwsze letnie wejście na szczyt odbyło się 6 września 1884 r., a dokonali go Karol Potkański oraz przewodnicy Kazimierz Bednarz i Jan Fedra.