Cisowa Turnia (1112 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które bardziej czuć niż zobaczyć — gęsto zalesiony, dziki i celowo niedostępny. Wznosi się po południowej stronie nad pięknymi polanami Biały Potok i Siwa Polana, zamykając od północnego zachodu grzbiet Kominiarskiego Wierchu.

Szczyt jest całkowicie porośnięty lasem i nie prowadzi na niego żaden szlak turystyczny. To nie przeszkoda, lecz atut — okolica zachowała prawdziwie pierwotny charakter. Między Doliną Lejową a Doliną Chochołowską rozciąga się tu cisza, którą przerywają tylko szum wiatru w koronach drzew i odgłosy dzikich zwierząt. Jesienią las przy podejściu mieni się złotem i rudością, wiosną zaś powietrze pachnie żywicą i wilgotną ziemią.

• Polana Biały Potok — zielony szlak turystyczny prowadzący podnóżem Cisowej Turni w kierunku Doliny Chochołowskiej; szlak jest łatwy i dostępny przez cały rok.

• Szczyt jest niedostępny turystycznie — wejście na jego wierzchołek nie jest możliwe znakowanymi szlakami.
• Cisowa Turnia leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, obowiązuje opłata za wstęp na teren parku.
• Mimo że szczyt jest własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi, prowadzona jest tu kontrolowana gospodarka leśna pod nadzorem TPN.
• W zachodnie stoki wcina się Macicki Żleb — teren poza szlakiem jest trudny i niebezpieczny.

Cisowa Turnia zbudowana jest ze skał osadowych eoceńskich należących do płaszczowiny choczańskiej — geologiczna pamiątka po dawnych oceanach, ukryta dziś pod grubą warstwą tatrzańskiego lasu.