Ciemnosmreczyńska Turnia (2142 m n.p.m.) to skalista turnia w grani głównej Tatr, która przyciąga przede wszystkim wspinaczy szukających ciekawych dróg z dala od turystycznego tłumu. Nie ma tu szlaku turystycznego, za to jest coś cenniejszego — prawdziwa tatrzańska dzikość i cisza, którą znajdziesz tylko w miejscach wymagających odrobiny odwagi.

Turnia ma charakterystyczną, szeroką sylwetkę — jest szersza niż wysoka, co odróżnia ją od typowych taternickich iglic. Jej północne ściany opadają do Doliny za Mnichem na wysokość do 80 m, a południowe ku Dolinie Piarżystej sięgają nawet 150 m. Na ścianie południowo-zachodniej wyraźnie rysują się trzy żebra przedzielone depresyjnymi żlebami — to właśnie tu przebiega większość dróg wspinaczkowych. Widoki z grani obejmują otaczające szczyty i głęboko wcięte doliny po obu stronach głównej grani Tatr, tworząc panoramę, która nagradza każdy wysiłek.

• Rejon dostępny dla taterników — brak znakowanego szlaku turystycznego. Punktem wyjścia są doliny po polskiej lub słowackiej stronie Tatr, skąd doświadczeni wspinacze podchodzą do podstawy ścian.

• Ciemnosmreczyńska Turnia leży w rejonie udostępnionym do wspinaczki wyłącznie dla taterników — wejście wymaga odpowiednich uprawnień i doświadczenia wspinaczkowego.
• Drogi wspinaczkowe mają trudność od 0 do V (skala tatrzańska); najkrótsza zajmuje ok. 5 minut (granią wschodnią, trudność 0), najtrudniejsza lewą częścią ściany północno-wschodniej (V, jedno miejsce A0) wymaga ok. 2 godzin.
• Przez Ciemnosmreczyńską Turnię przebiega granica polsko-słowacka.

Szczyt przez długi czas pozostawał bezimienny — w 1908 r. Stefan Komornicki i Jerzy Żuławski zaproponowali nazwanie go 'Józkową Turnią' na cześć przewodnika Józefa Gąsienicy Tomkowego, jednak ta nazwa nigdy się nie przyjęła. Pierwsze odnotowane wejście latem zaliczył Janusz Chmielowski 13 września 1904 r., a zimą Wiesław Stanisławski 31 grudnia 1929 r.