Czarna Góra to trzeci co do wysokości szczyt czeskiej części Gór Izerskich — prawdziwa perła centralnego pasma, gdzie granit spotyka się z torfowiskami, a las świerkowy skrywa niezwykłe skalne formacje. To miejsce, które nagradza każdego wędrowca ciszą, dziką przyrodą i nutą tajemnicy.

Szczyt jest w rzeczywistości podwójnym wierzchołkiem: wyższy, Černá hora (1084 m n.p.m.), sąsiaduje z niższymi Sněžnými věžičkami (1066 m n.p.m.), odległymi o około 1 km na północny wschód. W siodle między nimi leży Vánoční louka — najwyżej położone torfowisko czeskiej części Gór Izerskich, objęte ochroną rezerwatową już od 1960 roku. Wiosną i latem krajobraz zachwyca mozaiką świerczyn i otwartych torfowisk, jesienią zaś okolice słyną z rykowiska jeleni, które rozbrzmiewa w okolicznych lasach. Szczyt zdobią granitowe skałki, a wśród nich słynny Čertův odpočinek — formacja skalna leżąca 300 m na południe od głównego wierzchołka, którą koniecznie trzeba zobaczyć na własne oczy.

• Rozcestí Pod sedlem Holubníku (999 m n.p.m.) — żółty szlak, przejście przez oba wierzchołki i Čertův odpočinek do Rozmezí, całkowita długość około 4 km, łatwy/umiarkowany
• Z Rozmezí — szlak niebieski (Kristiánovská cesta), możliwość kontynuacji grzbietu w kierunku Holubníku (1071 m) i Ptačích kup (1013 m)

• Część szlaku przez torfowisko Vánoční louka prowadzi po drewnianym chodniku pomostowym — warto uważać na śliskie deski przy mokrej pogodzie.
• Teren objęty jest Přírodní rezervací Černá hora — należy pozostawać na wyznaczonych szlakach.
• Skrzyżowanie czterech zlewni: wody spływają stąd zarówno do Morza Północnego, jak i Bałtyckiego.

Ciekawostką jest fakt, że zbocza Czarnej Góry są rozwodniem europejskim — cztery potoki spływają stąd we wszystkich czterech kierunkach świata, zasilając jedne zlewnie Morza Północnego, inne Bałtyku. Na południowym zboczu, blisko Kristiánovskiej drogi, stoi kamienny pomnik 'Jägerova smrt', upamiętniający tragiczną śmierć drwala w 1927 roku — cicha przestroga o szacunku, jakim należy darzyć górski las.