Budzowa Igła to jedna z tych tatrzańskich turnii, które potrafią zaskoczyć — z daleka wyraźna i śmiało zarysowana, z bliska potrafi skutecznie ukryć się wśród sąsiednich skalnych zębów. To właśnie ta zagadkowość sprawia, że przyciąga uwagę bardziej dociekliwych turystów i wspinaczy wędrujących Orlą Percią.

Turnia leży we wschodniej grani Świnicy, pomiędzy Przełęczą Nowickiego a Wielką Buczynową Turnią. Jest najwyższym i najsmuklejszym z kilku skalnych zębów opadających w tym miejscu. Co ciekawe, mimo że Orla Perć przebiega tuż obok, ze szlaku Budzowa Igła jest prawie niewidoczna — przesłania ją niewielka kopka. Dopiero z większej odległości, np. z Doliny Pańszczycy, można ją dostrzec jako wyraźny element grani. Jesienią, gdy skały lśnią po deszczu, a grań oświetla niskie słońce, igła nabiera niemal dramatycznego charakteru.

• Najłatwiejsze podejście prowadzi z Przełęczy Nowickiego — to wyjściowy punkt do wspinaczki na Budzową Igłę od strony Dolinki Buczynowej.

• Wspinaczka na Budzową Igłę jest dopuszczalna wyłącznie od strony Dolinki Buczynowej — wejście od innych stron jest niedozwolone.
• Najtrudniejszy fragment przejścia oceniany jest na II stopień trudności w skali tatrzańskiej — wymagana jest podstawowa znajomość techniki wspinaczkowej.
• Pierwsze przejście odnotowane w 1932 roku — dokonał go W.H. Paryski z towarzyszami.
• Turnia leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków poza wyznaczonymi drogami wspinaczkowymi.

Nazwa turni upamiętnia Józefa Budza, głównego pomocnika Walentego Gadowskiego — twórcy słynnej Orlej Perci. To piękny hołd złożony człowiekowi, bez którego jeden z najsłynniejszych szlaków Tatr mógłby nigdy nie powstać.