Bratківska (1788 m n.p.m.) to najwyższy szczyt grzbietu Bratківskiego w ukraińskich Gorganach — pasma, które wyróżnia się zaskakująco łagodnymi, zaokrąglonymi wierzchołkami na tle ostrzejszych sąsiadów, jak Dowbuszanka czy Syniak. Czekają tu rozległe połoniny, kamieniste rumowiska i widoki, za które warto się natrudzić.

Grzbiet Bratківski, zwany też Czorną Połonyną, ciągnie się zygzakowatą linią ponad 15 km z północnego zachodu na południowy wschód, na granicy obwodów iwano-frankowskiego i zakarpackiego. Do wysokości 1400–1600 m panują świerkowe lasy, wyżej ustępują miejsca kosodrzewinie i otwartym połoninom. Latem grzbiet zachwyca zielenią i panoramami, jesienią płonie barwami, zimą staje się wymagającym, dzikim terenem.

• Ze wsi Bystrycja — klasyczne podejście na grzbiet, umiarkowanie trudne
• Ze wsi Brustury — alternatywny wariant startowy, umiarkowanie trudne
• Ze wsi Czorna Tysa — trzecia opcja dojścia na grzbiet, umiarkowanie trudne

• Na grzbiecie praktycznie nie ma wody — jedyne znane źródło to mały strumyk przy szlaku na podejściu do wierzchołka Ruska, około 80–100 m od początku wejścia.
• Nocleg możliwy na połoninie pod Bratківską, blisko słupka granicznego 42/3 dawnej granicy czechosłowacko-polskiej — stamtąd słychać potok w dolinie (zejście 250–350 m, ok. 30 minut w obie strony).
• Przejście wszystkich pięciu wierzchołków grzbietem (łącznie ponad 20 km) jest bardzo wymagające i trudne do wykonania w jeden dzień.
• Wierzchołek Durnia i podejścia do niego są gęsto porośnięte kosodrzewiną — wiele osób omija go ścieżkami trawersowymi.

Słupek graniczny 42/3 przy połoninie pod Bratківską to niemałe echo historii — pamiątka po dawnej granicy czechosłowacko-polskiej, która przebiegała tędy przez dziesięciolecia.