Bôr (1888 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Niżnych Tatr, które nagradzają wędrowca spokojem i dzikością — z dala od tłumów, za to blisko natury. Leżący w zachodniej części pasma, w tzw. Tatrach Dumbierskich, pełni rolę węzłowego punktu grzbietu rozdzielającego doliny Demianowską i Krzyską.

Masyw Bôru zbudowany jest z granitów tzw. typu dumbierskiego — twardych skał, które nadają szczytowi łagodne, zaokrąglone kształty. Grzbiet przebiega płynnie, stoki opadają stosunkowo łagodnie, choć miejscami napotkasz skupiska skałek i liczne żlebki. Na zboczach wiosną i latem dominuje subalpejska roślinność, a kozice — dla których Bôr jest jedną z głównych ostoi w Niżnych Tatrach — pojawiają się tu zaskakująco często. Jesienią barwy buczyn i świerczyn czynią z tego grzbietu jedno z piękniejszych miejsc w całej dolinie.

• Dolina Demianowska (parking przy Demianowskiej Jaskini Wolności) — szlak żółty, przez Sedlo Sinej na Bôr, dalej na Zákľuky i Polanę — czas przejścia ok. 3 godz. 40 min w górę, ok. 2 godz. 45 min w dół, trudność: umiarkowana

• Szlak przez Bôr jest corocznie zamykany od 16 października do 30 czerwca ze względu na ochronę ostoi kozic — planując wyjście, sprawdź aktualny status szlaku.
• Szczyt leży na obszarze Parku Narodowego Niżne Tatry — obowiązują zasady ruchu turystycznego parku narodowego.

Na stokach Bôru od strony Doliny Krzyskiej do dziś widoczne są hałdy skały płonnej — pozostałość po intensywnym wydobyciu rudy żelaza prowadzonym tu w XVII i XVIII wieku. Dawna ludowa nazwa góry brzmiała 'Halny' (na starszych mapach: Borhalmi) — i to ona najlepiej opowiada o tym, jak bardzo ten grzbiet był niegdyś związany z ludzką pracą.