Błyszcz (2159 m n.p.m.) to jedno z tych miejsc w Tatrach Zachodnich, które potrafią zaskoczyć — niby tylko północne ramię Bystrej, a jednak oferuje widoki, dziką grań i poczucie prawdziwej górskiej przygody. Jego skaliste zbocza dosłownie błyszczą się w słońcu, co dało mu nazwę upowszechnioną przez pioniera taternickiej literatury, Walerego Eljasza-Radzikowskiego.

Szczyt wznosi się nad trzema dolinami — Pyszniańską, Kamienistą i Gaborową — a od strony polskiej opada stromą, 400-metrową ścianą, tworząc charakterystyczne skalne żebra zwane Grzędami. Grań łącząca Błyszcz ze Starorobociańskim Wierchem jest niska i poszarpana, z uroczymi formacjami Liliowych Turni. Latem okolica zachwyca alpejską florą, a jesienią — barwami traw i granitu w porannym świetle. Doskonale widać stąd panoramę Doliny Kościeliskiej, a sam Błyszcz jest świetnie widoczny ze schroniska PTTK na Hali Ornak i znad Smreczyńskiego Stawu.

• Z Liliowego Karbu — szlak czerwony (główna grań), około 55 min w górę / 35 min w dół, umiarkowanie trudny
• Z Błyszcza na Pyszniańską Przełęcz — szlak czerwony, około 40 min w dół / 55 min w górę, umiarkowanie trudny
• Od strony słowackiej z Doliny Gaborowej — szlak niebieski na Banistą Przełęcz (1 h w górę), następnie zachodnimi zboczami na Bystrą, umiarkowanie trudny

• Czerwony szlak graniczny jest nieczynny od 1 listopada do 15 czerwca.
• Niebieski szlak słowacki jest również nieczynny od 1 listopada do 15 czerwca.
• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — szlaki przebiegają przez oba kraje.
• Przez długi czas po 1947 r. Błyszcz był niedostępny od strony polskiej ze względu na rezerwat przyrody Tomanowa-Smreczyny; obecnie dostęp możliwy z Banistej Przełęczy.

Na zboczach Błyszcza rośnie kilka rzadkich gatunków roślin, w Polsce spotykanych wyłącznie w Tatrach — m.in. mietlica alpejska, ukwap karpacki i saussurea wielkogłowa. To dodatkowy powód, by wybrać się tu latem i uważnie rozglądać pod nogi.