Biała Skała to skaliste wypiętrzenie na zachodnim krańcu głównej grani słowackich Tatr Zachodnich — miejsce, gdzie białe wapienne ściany kontrastują z zielenią hal i widać stąd aż po Orawę i Liptów. To szczyt dla tych, którzy lubią łatwe podejścia i szerokie panoramy bez tłumów typowych dla wysokich Tatr.

Masyw zbudowany jest z wapieni i dolomitów choczańskich, dzięki czemu porasta go bogata, wapieniolubna roślinność, a w skałach kryją się niewielkie jaskinie — największa z nich, Baňáryho štólňa, wiąże się z barwną historią poszukiwaczy skarbów. Latem widoki sięgają po Osobitą, Babki i Siwy Wierch, a zimą trasa bywa spokojna i kameralna. Grzbiet Białej Skały rozdziela trzy doliny: Siwą, Spadowego Potoku i głęboką Suchą Sielnicką, co daje wyjątkowo urozmaicony krajobraz z każdej strony.

• Wyżnia Huciańska Przełęcz — szlak czerwony, ok. 1:15 h, trasa łatwa
• Kontynuacja czerwonym szlakiem w stronę Siwego Wierchu — ok. 1:45 h dalszej wędrówki

• Szlak turystyczny prowadzi przez Białe Wrótka i omija właściwy wierzchołek od strony południowej — na sam szczyt trzeba wejść dodatkowo, poza wyznaczoną trasą
• Na wielu mapach lokalizacja i wysokość Białej Skały bywają błędnie podawane — warto zwrócić uwagę na aktualne oznaczenia w terenie

Miejscowa legenda mówi o złotych żyłach ukrytych w skałach — w latach 20. XX wieku poszukiwacz Július Baňáry stracił tu cały swój amerykański zarobek, szukając zbójnickiego skarbu, którego nigdy nie znalazł.