Belianska kopa (1 835 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów w Tatrach Bielskich, który nagradza wytrwałych — choć sam wierzchołek jest niedostępny, okoliczne szlaki oferują widoki, które zostają w pamięci na długo. Leży nad osadą Tatranskie Matliare, w samym sercu Narodowej Rezerwacji Przyrody Beliańskie Tatry.

Szczyt wyrasta z grzbietu biegnącego w kierunku południowo-wschodnim od Przełęczy Kopskiej, ściśnięty między Dolinę Białych Stawów a Przednie Miedziane Doły. Wierzchołek porośnięty jest kosodrzewiną, która jednak pozwala na dobry widok — przy sprzyjających warunkach zobaczyć stąd można bliski grzbiet Tatr Bielskich, okoliczne szczyty Wysokich Tatr, fragment Kotliny Popradzkiej, Góry Woły, Branisko, Góry Lewockie, a nawet część Beskidów Orawskich. Latem krajobraz emanuje soczystą zielenią hal, zimą okolica zamienia się w surowe, białe królestwo.

• Ze Żdiaru (od północnego wschodu) — szlak czerwony przez Dolinę Monkową i Szerokie Siodło do Przełęczy Kopskiej; trudność: umiarkowana.
• Od Chaty przy Zielonym Stawie (od południa) — szlak czerwony przez rozwidlenie przy Wielkim Białym Stawie do Przełęczy Kopskiej; trudność: umiarkowana.
• Z Tatranskich Matliarów (od południowego wschodu) — szlak niebieski przez rozwidlenie przy Wielkim Białym Stawie; trudność: umiarkowana.
• Z Tatranskiej Javoriny (od północnego zachodu) — szlak niebieski do Przełęczy Kopskiej; trudność: umiarkowana.
• Od schroniska Plesnivec — szlak zielony przez rozwidlenie przy Wielkim Białym Stawie; trudność: łatwa do umiarkowanej.

• Sam wierzchołek Belianskiej kopy jest niedostępny — leży na terenie Narodowej Rezerwacji Przyrody Beliańskie Tatry oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego. Zejście ze szlaku jest zakazane.
• Szlaki prowadzą w pobliżu wierzchołka, lecz na sam szczyt nie można wejść legalnie.

Tatry Bielskie to jedyna część słowackich Tatr zbudowana głównie z wapieni, co nadaje im charakterystyczną, jaśniejszą barwę skał i wyjątkową florę — warto to mieć na uwadze, podziwiając panoramę z okolicznych szlaków.