Babia Góra — Królowa Beskidów i najwyższy szczyt polskich Beskidów Zachodnich (1724 m n.p.m.) — to góra o wyraźnym, wysokogórskim charakterze, która potrafi zaskoczyć każdego. Rozległy masyw z głównym szczytem Diablak wznosi się samotnie ponad okoliczne grzbiety, a jego kapryśna pogoda i dzika przyroda sprawiają, że każde wejście to prawdziwa przygoda.

Z wierzchołka Diablaka roztacza się jedna z najpiękniejszych panoram w całych Karpatach: na południu lśnią Tatry po stronie polskiej i słowackiej, widać Gorce, Kotlinę Orawsko-Nowotarską, Niżne Tatry, Wielką i Małą Fatrę. Zimą szczyt otulony śniegiem i lodem wygląda niemal arktycznie — silne wiatry i rozległe rumowisko skalne nadają mu surowy, niepokorny wyraz.

• Markowe Szczawiny (schronisko PTTK) — szlak czerwony (Główny Szlak Beskidzki), ok. 1 h 30 min, umiarkowanie trudny
• Markowe Szczawiny — Perć Akademików — szlak niebieski, ok. 1 h 15 min, trudny (eksponowane odcinki skalne)
• Przełęcz Jałowiecka — przez Małą Babią Górę i przełęcz Bronę — szlak żółty/czerwony, ok. 2 h 25 min, umiarkowanie trudny
• Od strony słowackiej: Chata Slaná voda — szlak czerwony, ok. 3 h 25 min, umiarkowanie trudny

• Szczyt leży w granicach Babiogórskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków
• Perć Akademików jest zamknięta zimą i wczesną wiosną ze względów bezpieczeństwa
• Na niektórych odcinkach szlaków zimą istnieje zagrożenie lawinowe
• Schronisko PTTK Markowe Szczawiny (1180 m) — noclegi i wyżywienie bezpośrednio na szlaku podejściowym
• Babiogórski Park Narodowy jest od 1977 r. Światowym Rezerwatem Biosfery UNESCO
• Nad szlakiem czuwa placówka GOPR w schronisku na Markowych Szczawinach

Babia Góra to jedyne miejsce w polskich Beskidach z naturalnym piętrem halnym — flora licząca ponad 600 gatunków roślin naczyniowych sprawia, że ta góra jest prawdziwą osobliwością przyrodniczą. Legenda głosi, że swoją nazwę zawdzięcza prasłowiańskiej bogini Babie — matce-żywicielce.