Twierdza Srebrna Góra to jeden z najlepiej zachowanych i najbardziej imponujących XVIII-wiecznych zespołów fortyfikacyjnych w Europie Środkowej. Zbudowana w latach 1765–1777 na rozkaz Fryderyka Wielkiego, wznosi się dumnie nad Przełęczą Srebrną w Sudetach, oferując odwiedzającym niesamowitą mieszankę historii, architektury i górskich widoków. To miejsce, które nie tylko fascynuje militarnymi tajemnicami, ale też zachwyca panoramą Gór Bardzkich.

Twierdza osadzona jest na dwóch wzniesieniach — Górze Fortecznej (686 m n.p.m.) i Ostrodze (627 m n.p.m.) — co nadaje jej wyjątkowy, dramatyczny charakter. Spacerując między fortami, kazamatami i donżonem, można poczuć się jak w żywej lekcji historii. Latem między murami panuje przyjemny chłód, jesienią okoliczne lasy mienią się złotem i czerwienią, a zimą całość nabiera surowego, niemal baśniowego klimatu. Donżon — największy tego rodzaju obiekt w Europie — z czterema wieżami o średnicy 60 m i murami grubości 12 metrów robi wrażenie o każdej porze roku, a z jego korony rozciąga się piękny widok na Góry Bardzkie.

• Ze Srebrnej Góry (parking przy wjeździe do miejscowości) — droga na teren twierdzy jest dobrze oznakowana, spacer trwa około 20–30 minut, trasa łatwa do umiarkowanej.
• Szlakiem turystycznym z okolic Przełęczy Srebrnej — krótkie podejście, odpowiednie dla całej rodziny.

• Twierdza jest udostępniona do zwiedzania — na terenie działa muzeum ciężkiej broni palnej (otwarte od 28 czerwca 1974).
• Na terenie Fortu Donżon znajduje się restauracja urządzona w dawnych wnętrzach fortecznych.
• W obiekcie jest 151 kazamat rozmieszczonych na trzech kondygnacjach — zwiedzanie może zająć kilka godzin.
• Co roku odbywa się tu impreza biegowa Silver Run oraz terenowa gra fabularna 'Fantazjada'.
• Twierdza jest pomnikiem historii wpisanym rozporządzeniem Prezydenta RP (2004).

Ciekawostką jest fakt, że twierdza nigdy nie została zdobyta — jedyne oblężenie przez wojska napoleońskie w 1807 roku zakończyło się niepowodzeniem atakujących, a fortyfikacje 'uratował' pokój w Tylży. W trakcie II wojny światowej mury twierdzy kryły obóz jeniecki dla polskich oficerów, skąd w nocy z 5 na 6 maja 1940 roku uciekła dziewiątka śmiałków — część z nich dotarła aż do Syrii, by walczyć pod Tobrukiem.